บนลานกลางเมือง ลู่เฉินนั่งตั้งแผงขายของอยู่กับพื้น ส่วนฝานจิ่งยอง ๆ กินซาลาเปาไส้เนื้ออยู่ข้าง ๆ
หลังจากได้กินอาหารอร่อยมื้อกลางวัน ความกลัวเนื้อหัวหมูของฝานจิ่งก็ลดลงไปเสียที ตอนเย็นทั้งคู่กินซาลาเปาไส้หมูคนละ 2 ลูก ลูกละ 6 เหรียญทองแดง
เพื่อกอบกู้กระเป๋าสตางค์ที่ว่างเปล่าของทั้งสอง ลู่เฉินจึงคิดจะขายหมวกเกราะ ถุงมือ และรองเท้าระดับธรรมดาที่ถอดเปลี่ยนออกมา
อุปกรณ์ธรรมดาระดับ 1 ขายได้แค่ชิ้นละ 40-50 เหรียญทองแดง ถึงจะน้อยแต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไร อย่างน้อยว่างอยู่ก็ทำไปพลาง ๆ
ผู้คนเดินขวักไขว่บนลานกลางเมือง มีคนแวะเข้ามาดูแผงของลู่เฉินเป็นระยะ แต่พอเห็นว่ามีแต่อุปกรณ์ธรรมดาอยู่ไม่กี่ชิ้น ต่างก็แสดงท่าทีไม่สนใจ
อุปกรณ์พวกนี้ระดับต่ำเกินไป มีแต่ผู้เล่นใหม่เอี่ยมเท่านั้นที่สนใจ
แต่ผู้เล่นใหม่ส่วนใหญ่ยากจนแทบตาย ต่อให้มีเงินก็ย่อมซื้ออาวุธหรือสร้อยคอที่เพิ่มพลังโจมตีก่อน ส่วนเกราะป้องกันเป็นสิ่งที่ค่อยคิดซื้อทีหลัง
“ของธรรมดาระดับ 1 ทั้งนั้นเลยเหรอ? ชิ”
ผู้เล่นใหม่คนหนึ่งสวมชุดผ้าจากระบบเดินเข้ามาดู ก่อนส่ายหน้าพร้อมแสดงความดูแคลนอย่างชัดเจน ของแค่นี้ยังกล้าเอามาขายอีก
หืม?
ลู่เฉินพิจารณาผู้เล่นใหม่คนนั้น ดูจากอาวุธในมือแล้วน่าจะเป็นเพียงไม้เท้าธรรมดาระดับ 1 บนตัวก็ไม่มีเครื่องประดับอื่นสักชิ้น ยังกล้าพูดแบบนี้อีกหรือ
“อุปกรณ์ทองแดงนายยังซื้อไม่ไหวเลย!”
“ซื้อไม่ไหวแล้วจะดูไม่ได้หรือไง? ไอ้มือใหม่!”
ผู้เล่นใหม่คนนั้นทิ้งคำพูดไว้ ก่อนเดินจากไปอย่างวางท่า ทำให้ลู่เฉินประหลาดใจไม่น้อย