นอกจากผู้ตื่นพลังระดับสูงที่มีพรสวรรค์ระดับเอสขึ้นไปแล้ว คนทั่วไปมักต้องรอจนเลเวล 10 ถึงจะกล้าเข้าไปผจญภัยในดันเจี้ยน
ผู้ตื่นพลังจำนวนมากแม้จะเลเวล 10 แล้ว ก็ยังเลือกอยู่ล่ามอนสเตอร์เลเวล 10 นอกเมืองต่อไป อย่างไรเสีย หากเลเวลห่างจากมอนสเตอร์ไม่เกิน 2 ระดับก็ยังได้รับค่าประสบการณ์ พวกเขาจึงล่าต่อไปจนถึงเลเวล 13 ค่อยออกจากบริเวณนั้น
การเข้าไปในดันเจี้ยนหมายถึงการอยู่ห่างจากเมืองหลัก อันตรายถึงชีวิตย่อมเพิ่มขึ้นอย่างมาก ตลอดหลายปีมานี้ ไม่รู้ว่ามีผู้ตื่นพลังเสียชีวิตใต้เงื้อมมือมอนสเตอร์ไปแล้วเท่าไร
ด้วยพรสวรรค์ของลู่เฉินกับฝานจิ่ง ทางที่ดีที่สุดคือค่อย ๆ พัฒนาอย่างมั่นคง โดยยึดความปลอดภัยเป็นหลัก
หลังพักอยู่ครู่หนึ่ง ความเหนื่อยล้าก็ค่อย ๆ จางหาย ลู่เฉินลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
“ไปล่ามอนสเตอร์กัน เก็บค่าประสบการณ์ได้เพิ่มอีกหน่อยก็ดี”
ฝานจิ่งลุกตาม ไม้เท้าหยกเขียวปรากฏขึ้นในมือ “ได้”
【ประกาศระบบ: ขอแสดงความยินดีกับนักรบหม่าไซ ที่สังหารผู้ส่งสารโรคระบาด (ระดับทอง) ในดันเจี้ยน ได้รับชื่อเสียง +40 และได้รับค้อนอัสนีคำราม (ระดับทอง)】
ประกาศระบบข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าทั้งคู่กะทันหัน ทำให้พวกเขาชะงักไปเล็กน้อย
ตั้งแต่ปลุกพลังมาจนถึงตอนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่เฉินเห็นประกาศระบบแบบนี้
“บอสระดับทองเหรอ?”
“บอสที่เราสู้เมื่อกี้อยู่ระดับไหน?”
ลู่เฉินจำได้ว่าไม่ว่าจะเป็นราชาหมาป่าวายุหรือราชาเสือดาวเงา แม้แต่ราชาพยัคฆ์คำรามฟ้าที่เซียวเยว่ฆ่า ก็ไม่มีระบุระดับไว้