“ค่าชื่อเสียงเหรอ ได้จากการฆ่าบอสแล้วรับรางวัลน่ะ”
“ค่าชื่อเสียงมีประโยชน์มาก พวกคนใหญ่คนโตในสหพันธ์ผู้ปลุกพลังใช้ค่าชื่อเสียงจัดลำดับที่นั่งกัน”
“โดยทั่วไป บอสเลเวลเท่าไรก็จะให้ค่าชื่อเสียงตามระดับนั้น แต่ต้องเป็นบอสระดับทอง ถ้าเป็นบอสระดับเงินก็จะได้แค่ครึ่งเดียว”
ที่จัตุรัส สร้อยคอคริสตัลสีดำถูกผู้ปลุกพลังเลเวลยี่สิบกว่าแลกไป เขามอบแหวนหยกเขียวให้ฝานจิ่ง พร้อมตอบข้อสงสัยของลู่เฉินไปด้วย
“ผู้อาวุโส แล้วราชาหมาป่าวายุที่พวกเราฆ่าจัดเป็นบอสระดับไหนครับ?”
“ไม่มีบอกระดับ แถมไม่ได้ค่าชื่อเสียงด้วย”
ลู่เฉินถามต่อทันที
ผู้ปลุกพลังระดับสูงหัวเราะพรืดออกมา “ราชาหมาป่าวายุเหรอ?”
“ก็แค่มอนสเตอร์ระดับต่ำแถวชานเมือง ไม่นับเป็นบอสหรอก อย่างมากก็เป็นมอนสเตอร์ชั้นยอด บอสไม่ได้ฆ่าง่ายขนาดนั้น”
“พวกเธอยังเด็ก ไม่ต้องรีบร้อน พอเข้าไปในดันเจี้ยนก็จะรู้เองว่าบอสเก่งแค่ไหน แต่พวกเธอควรภาวนาไว้ดีกว่าว่าอย่าเจอบอสเข้า”
พูดจบ ผู้ปลุกพลังระดับสูงก็พาตัวละครเลเวล 5 คนหนึ่งเดินจากไป สร้อยคอคริสตัลสีดำเป็นของที่ซื้อให้ตัวละครตัวนั้นสวมพอดี
ฝานจิ่งมองตามอย่างอิจฉา “มีครอบครัวกับเพื่อนดีจริง ๆ เพิ่งเลเวล 5 ก็มีคนซื้ออุปกรณ์ให้แล้ว”
“พวกเราก็ทำได้เหมือนกัน แค่ลงมือหาเองก็พอ”
ลู่เฉินปลอบฝานจิ่ง แต่ยังคงตกตะลึงกับคำพูดเมื่อครู่
ที่แท้ราชาหมาป่าวายุ ราชาเสือดาวเงาพวกนั้นไม่นับเป็นบอสเลยสักนิด!
มิน่าล่ะถึงไม่มีระดับ ไม่มีค่าชื่อเสียง แถมพลังชีวิตก็ไม่มาก ฆ่าง่าย ที่แท้ก็เป็นแค่มอนสเตอร์ชั้นยอดงั้นเหรอ?