การฆ่าบอสไม่ได้ให้แค่อุปกรณ์เท่านั้น ค่าประสบการณ์ที่ได้จากบอสก็สูงมากด้วย ยิ่งทั้งคู่ยังมีเลเวลต่ำ แถบค่าประสบการณ์จึงเพิ่มขึ้นมาไม่น้อย ทำให้ลู่เฉินรู้สึกพอใจอยู่บ้าง
“ลุยต่อ พรุ่งนี้ก็เลเวล 9 แล้ว!”
ทั้งคู่ก้มหน้าก้มตาล่ามอนสเตอร์ต่อ มอนสเตอร์เสือดาวเงาเลเวล 7 ให้ค่าประสบการณ์เต็มจำนวนเมื่อผู้เล่นเลเวล 8 สู้กับพวกมัน ลู่เฉินมีพลังป้องกันสูงจึงไม่เสียเลือด ถึงขั้นไม่ต้องใช้สกิลทำลายเกราะ แถมยังไม่เสียมานา ทั้งคู่ร่วมมือกันใช้เวลาแค่ 3 รอบก็ฆ่าเสือดาวเงาได้หนึ่งตัว ความเร็วในการอัปเลเวลจึงไม่ได้ช้าเลย
ไม่นานก็ถึงเที่ยง ลู่เฉินหยุดดูหน้าต่างสถานะ แถบค่าประสบการณ์ขึ้นมาเกือบครึ่งแล้ว
“เสี่ยวจิ่ง พักสักหน่อย ได้เวลากินข้าวแล้ว”
“อืม”
ลู่เฉินเลือกนั่งบนก้อนหิน ส่วนฝานจิ่งนั่งลงข้าง ๆ แล้วหยิบซาลาเปาออกมาหลายลูก
ซาลาเปามีทั้งไส้เนื้อและไส้ผัก ซื้อมาไว้ตั้งแต่ก่อนออกจากเมืองเมื่อเช้า พอในกระเป๋ามีเงินเหลือ ทั้งคู่ก็ไม่ต้องประหยัดจนกินแต่มันฝรั่งหรือมันเทศอีก ซาลาเปาไส้หมูลูกละ 6 เหรียญทองแดง ส่วนไส้ผักลูกละ 3 เหรียญทองแดง ด้วยความเร็วในการหาเงินของทั้งคู่ ตอนนี้ซื้อกินได้สบาย
“เย็นไปหน่อยแล้ว”
“ก็ยังพอไหว อย่างน้อยก็อร่อยกว่ามันฝรั่งต้ม”
ลู่เฉินกับฝานจิ่งนั่งกินซาลาเปาด้วยกัน แม้จะวางทิ้งไว้ตั้งแต่เช้าจนกลิ่นหอมจางไปกว่าครึ่ง สำหรับลู่เฉินแล้ว มันก็ยังเป็นอาหารที่อร่อยมากอยู่ดี
รอบข้างเงียบสงัด จุดเกิดใหม่ของเสือดาวเงาเดิมทีก็ไม่ค่อยมีคนมาฝึกเลเวลอยู่แล้ว มุมนี้ยังค่อนข้างห่างไกล พอทั้งคู่หยุดพักก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ อีก เงียบมากจริง ๆ