คำเตือน: เรื่องนี้มีแต่กินดื่ม ไม่ต้องใช้สมอง ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมชิงอำนาจ เป็นเรื่องเลี้ยงเด็กเน้น ๆ!!!
เจียงกุ้ยเฟิน ป้าจากตงเป่ยประกาศว่า: เด็ก ๆ! ป้ามาแล้ว! รับรองว่าจะเลี้ยงพวกเจ้าให้อ้วนท้วนผิวพรรณผ่องใส มีวาสนากันทุกคน!
ความทรงจำสุดท้ายของเจียงกุ้ยเฟิน!
— คือน้ำแข็ง น้ำแข็งในวันที่หิมะตกหนักทางตงเป่ย!
วันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบสอง อากาศหนาวจนหินยังแตกร้าว นางหิ้วหมูสามชั้นสองชั่งกลับมาจากตลาด พอเดินถึงหัวสะพาน ก็ได้ยินเสียง «กร๊อบ» ดังขึ้น
สวรรค์! เด็กคนหนึ่งตกลงไปในแอ่งน้ำแข็งแล้ว
เจียงกุ้ยเฟินโยนเนื้อหมูลงบนหิมะ แล้วพุ่งเข้าไปคว้ามือน้อยที่กำลังตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดดึงขึ้นมา
«อย่ากลัว! ป้าอยู่นี่!»
ท้ายที่สุด คนบนฝั่งก็ช่วยกันลากเด็กคนนั้นขึ้นมา ตอนถูกลากขึ้นมาเด็กกำลังร้องไห้ ส่วนนางกำลังหัวเราะ หัวเราะไปหัวเราะมา น้ำแข็งใต้เท้าก็แตกตามไปด้วย
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เห็นคือสีแดงชาดสว่างเจิดจ้า
ม่านโปร่ง กระถางกำยาน หน้าต่างฉลุลาย เหนือศีรษะมีลายเถาวัลย์พันเกี่ยวกันไปมา มองจนตาลาย
เจียงกุ้ยเฟินกะพริบตา
นางมีชีวิตอยู่มาสามสิบหกปี ห้องที่หรูหราที่สุดที่เคยพัก คือห้องจัดเลี้ยงในโรงแรมแต่งงานของอำเภอ
แต่ที่อยู่ตรงหน้า...
«ที่นี่ห้องของใครกัน?»
พอเอ่ยปาก เสียงกลับนุ่มบาง ไม่ใช่เสียงของตน
นางคิดจะยันตัวลุกขึ้น พอยกแขนก็เห็นมือเสียก่อน
ขาว อวบ นิ้วมือกลมมน เล็บสะอาดสะอ้าน
เจียงกุ้ยเฟินจ้องมือคู่นั้นอยู่สามวินาที
จากนั้นก็เอนตัวพิงหมอน หลับตาลง
«จบเห่แล้ว» นางคิด «ฉันถูกหามมาบ้านคนอื่นแล้วสินะ»
กำลังคิดอยู่ เสียงเรียก «เหนียงเหนียง» ดังระงมมาจากนอกประตู ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนฟังแทบไม่รู้ความ
ประตูเปิดออก
คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา
สตรีที่เดินนำหน้าอายุราวสามสิบ สวมชุดวังสีเขียวเข้ม คิ้วตาสงบนิ่ง ยามก้าวเดินชายกระโปรงพลิ้วไหวดุจสายลม ด้านหลังมีสตรีอายุน้อยกว่าอีกสองคน คนหนึ่งสวมชุดสีขาวจันทร์ อีกคนสวมชุดสีรากบัว ถัดไปด้านหลังยังมีนางกำนัลและแม่นมอีกเจ็ดแปดคน เบียดกันจนเต็มห้องไปครึ่งหนึ่ง
เจียงกุ้ยเฟินนอนอยู่บนเตียง มองผู้คนเต็มห้อง ในหัวมีความคิดเดียว: นี่กำลังจะตั้งโต๊ะเลี้ยงหรือไง?
«น้องเจียง!» สตรีที่เดินนำมาถึงข้างเตียงไม่กี่ก้าว ขอบตาแดงเรื่อ «ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว!»
ขณะเอ่ย นางกำลังจะนั่งลงข้างเตียง แต่คล้ายฉุกคิดบางอย่างได้ จึงหันกลับไปส่งสายตาให้คนด้านหลัง
สตรีชุดขาวจันทร์ก้าวออกมาทันที ย่อกายเล็กน้อย «หม่อมฉันคารวะฮองเฮาเพคะ»
เจียงกุ้ยเฟิน: «...หา?»
ฮองเฮา?
ฮองเฮา!
สมองของนางอื้ออึงไปชั่วขณะ
นางค่อย ๆ เลื่อนสายตาจากใบหน้าฮองเฮาไปยังสตรีชุดสีรากบัวด้านหลัง แล้วกวาดมองผู้คนเต็มห้อง สุดท้ายก็กลับมาหยุดที่มือขาวอวบของตน
สรุปว่าไม่ได้กำลังตั้งโต๊ะเลี้ยง แต่ตัวนางเองนอนอยู่บนโต๊ะต่างหาก
«น้องเจียง?» ฮองเฮาเห็นนางเหม่อลอย จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเดิม «อย่ากลัวไปเลย หมอหลวงบอกว่าเจ้าสำลักน้ำจนเสียขวัญ พักฟื้นสักระยะก็หาย»
เจียงกุ้ยเฟินอ้าปาก
«เอ่อ...» นางกระแอม «ข้า...เอ่อ...หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ»
ฮองเฮาชะงัก «ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เจ้าหมดสติไปถึงสามวัน ข้ามาเยี่ยมทุกวัน กลัวเหลือเกินว่าเจ้าจะ...»
ฮองเฮาไม่ได้เอ่ยคำว่า «ฟื้นไม่ขึ้น» ออกมา
สตรีชุดขาวจันทร์รีบเข้ามาช่วยคลี่คลายบรรยากาศ «พี่หญิงฟื้นแล้วเสียที ก่อนหน้านี้พวกเรายังพูดกันอยู่เลยว่า ในวังนี้คนที่รักความสงบที่สุดก็คือพี่หญิง แต่กลับเป็นพี่หญิงที่ตกน้ำในอุทยานหลวง...»
«เจาเฟย» ฮองเฮาเอ่ยขัดเสียงเรียบ
สตรีชุดขาวจันทร์หดคอ ถอยกลับไปครึ่งก้าวอย่างกระอักกระอ่วน
เจียงกุ้ยเฟินกวาดตามองใบหน้าของพวกนาง
นางดูออกแล้วว่าบรรยากาศในห้องนี้ไม่ชอบมาพากล ทุกคนล้วนยิ้ม แต่สายตากลับจับจ้องสีหน้าของนาง
ราวกับ...กำลังมองสิ่งของที่เกือบแตกหัก
«เอ่อ» นางตัดสินใจถามเรื่องสำคัญที่สุดก่อน «ฉันหิวแล้ว»
ทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะ
ฮองเฮา: «...»
จากนั้นก็หลุบหน้าหัวเราะเบา ๆ
เจียงกุ้ยเฟินมีสีหน้าตรงไปตรงมา นางหิวจริง ๆ นอนมาสามวันโดยไม่มีแม้แต่น้ำหรือข้าวตกถึงท้อง กระเพาะแทบมีเสียงสะท้อน
«คนมา» ฮองเฮาหันไปสั่ง «ไปเตรียมโจ๊กใสที่ห้องเครื่องเล็ก»
«ไม่เอาโจ๊ก»
ฮองเฮา: «...»
«โจ๊กไม่อยู่ท้อง» เจียงกุ้ยเฟินอธิบายอย่างจริงจัง «เอาบะหมี่มาให้ข้าสักชาม ตอกไข่ไก่ลงไปสองฟอง»
ทุกคนในห้องมองนางด้วยสีหน้าประหลาด ไม่มีใครตอบ
สตรีชุดสีรากบัวเอ่ยเสียงเบา «พี่หญิงกำลังป่วย ควรฟังพระดำรัสของฮองเฮา...»
«ยิ่งป่วยยิ่งต้องกินไข่ ของสิ่งนี้มีประโยชน์» เจียงกุ้ยเฟินกล่าว «กินแต่โจ๊ก แล้วจะเอาอะไรไปบำรุงแผล?»
พอคำนี้หลุดออกมา ทั้งห้องก็ยิ่งเงียบกว่าเดิม
สตรีชุดขาวจันทร์ยกผ้าเช็ดหน้าปิดปาก แต่กลั้นหัวเราะอยู่ตั้งนานก็ยังไม่สำเร็จ
ท้ายที่สุดฮองเฮากระแอมแล้วโบกมือ «ช่างเถิด เช่นนั้น...ก็เตรียมบะหมี่»
นางลุกขึ้น แล้วยังช่วยเจียงกุ้ยเฟินเก็บมุมผ้าห่มให้ การกระทำอ่อนโยนยิ่ง ราวกับกลัวว่าสัมผัสแล้วนางจะแตกสลาย
«น้องหญิงพักผ่อนให้ดี» นางกล่าว «พรุ่งนี้ข้าจะมาเยี่ยมอีก»
ผู้คนกลุ่มหนึ่งทยอยเดินออกไปอย่างอึกทึก
เมื่อถึงหน้าประตู เจาเฟยยังหันกลับมามองนางแวบหนึ่ง สายตานั้นคล้ายกำลังมองของแปลกใหม่
ประตูปิดลง ห้องก็เงียบสงบ
เจียงกุ้ยเฟินจ้องเพดานม่านอยู่นาน ก่อนถอนหายใจขึ้นมา
«นี่มันเรื่องอะไรกันแน่»
«ติ๊ง»
เสียงกลไกเสียงหนึ่งดังขึ้นในห้อง กวนประสาทชะมัด!
«ไฮ เจียงกุ้ยเฟินสหาย ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว!»
เจียงกุ้ยเฟินผุดลุกขึ้นนั่งทันที
«ใคร?!»
«อย่าตื่นตระหนก อย่าตื่นตระหนก» เสียงนั้นหัวเราะร่วน «ข้าชื่อ ‘คนดีมาอีกครั้ง’ เจ้าเข้าใจได้ว่า...อืม เป็นการแนะนำงานอย่างหนึ่ง»
«อะไรนะ?»
«การแนะนำงาน»
«งานอะไร?»
«งานที่เจ้ากำลังทำอยู่ตอนนี้»
เจียงกุ้ยเฟินเงียบไป
นางกวาดตามองห้องว่างเปล่า แล้วก้มมองมือขาวอวบของตน
«เจ้า...เป็นตัวอะไร?»
«ระบบ»
«ระบบอะไร?»
«ระบบ ‘คนดีมาอีกครั้ง’»
«ไม่สิ ระดับการตั้งชื่อของเจ้านี่เหมือนหลานชายคนโตของฉันไม่มีผิด»
เสียงนั้นไม่โกรธสักนิด กลับฟังดูภูมิใจเสียด้วย «ชื่อนี้มีความหมาย คนดี จากไป แล้วกลับมาอีกครั้ง แปดพยางค์ ชัดเจนแจ่มแจ้ง»
«แล้วฉันมาได้ยังไง?»
«เจ้าตายแล้ว»
เจียงกุ้ยเฟินเงียบไปอีกครั้ง
«เหลวไหล» นางกล่าว «เมื่อครู่ฉันยังพูดกับคนอื่นอยู่เลย»
«นั่นเป็นร่างของคนอื่น»
«...»
«เจ้าของร่างนี้ชื่อเจียงเหม่ยเหริน» ระบบกล่าว «อายุสิบหกปี เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของคหบดีอันดับหนึ่งแห่งเจียงหนานในราชวงศ์ต้าเฉียน เมื่อสามวันก่อนเดินเล่นในอุทยานหลวง เท้าลื่นตกลงไปในสระ แล้วก็ไม่ขึ้นมาอีก»
«แล้วนางไปไหน?»
«จากไปแล้ว»
«แล้วเจ้ามาหาฉันทำไม?»
«เพราะเจ้าเป็นคนดีไง» ระบบตอบฉะฉาน «ตอนช่วยเด็กคนนั้น เจ้าถึงกับเอาชีวิตเข้าแลก ข้าบันทึกเรื่องนี้ไว้แล้ว ระบบของข้ามีกฎว่า คนดีจะจากไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้»
เจียงกุ้ยเฟินไม่ส่งเสียง
นางนึกถึงแอ่งน้ำแข็ง มือน้อยคู่นั้น และรอยยิ้มสุดท้าย
เด็กคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ คุ้มแล้ว!
«เพราะงั้น» เจียงกุ้ยเฟินกล่าวอีกครั้ง «เจ้าก็ยัดฉันเข้ามาไว้ที่นี่?»
«ที่นี่ก็ไม่ได้แย่นักหรอก» น้ำเสียงของระบบเริ่มภาคภูมิใจ «ข้าบอกเจ้าให้ คนตั้งมากมายเข้าแถวรอตำแหน่งนี้อยู่»
«ตำแหน่งอะไร?»
«มาสคอตนำโชคแห่งวังหลัง»
«...เจ้าพูดว่าอะไรนะ?»
«อย่าเพิ่งร้อนใจ» ระบบกล่าว «ฟังข้าค่อย ๆ อธิบายให้ฟังทีละอย่าง»