ภายในลานเงียบสงัดจนน่าหวาดหวั่น
ราวกับเข็มสักเล่มตกลงพื้นก็ยังได้ยินชัดเจน
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด
ตะวันยามเย็นคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก
ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดสลัวลงจนสิ้น
“คนมา!” องค์รัชทายาทจึงเบนสายตาออกจากใบหน้าของไท่จื่อเฟย
องครักษ์ก้าวเข้ามาทันที
องค์รัชทายาททอดพระเนตรลวี่เหอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “นำบ่าวชั่วผู้นี้ไปขังไว้ที่กองคุมอาญาวังหลวง รอการตัดสินโทษ”
สิ้นคำ ลวี่เหอก็หน้ามืดวูบ พลันกลอกตาขาวแล้วหมดสติไป
“ตุบ” ขณะนั้นแม่นมหลี่เห็นเช่นนั้นก็ทรุดก้นลงนั่งกับพื้น ใบหน้าซีดขาว หอบหายใจราวกับยกภูเขาออกจากอก
ไท่จื่อเฟยเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
ส่วนฉู่เสียนบนเตียงกลับก้มหน้า มุมปากเผยรอยยิ้มบางเบาแทบสังเกตไม่เห็น
ครั้นเสิ่นเหลียงเยวี่ยนหันกลับมาเห็นเข้าก็ชะงักงัน
ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา ฉู่เสียนเงยหน้าขึ้นพลางเช็ดน้ำตา คล้ายยังมีรอยยิ้มอยู่ด้วย
นางอดหรี่ตาลงไม่ได้
หรือว่านางจะตาฝาดไปเอง?
……
หลังจากข้าวของทุกชิ้นในลานถูกเก็บกวาดจนหมด แม่นมหลี่แม้คราวนี้จะไม่ถูกตรวจพบความผิดร้ายแรง ทว่ายังคงถูกองค์รัชทายาทลงโทษ
เมื่อทุกคน รวมถึงเฉินเหลียงเยวี่ยน หวังเฟิ่งอี๋ และฟางเจาฝวิ่น ต่างพากันกลับไปแล้ว องค์รัชทายาทก็เรียกสกุลเสิ่นกลับไปพักผ่อน “ข้างนอกหนาวนักในฤดูเหมันต์ เจ้ากลับไปแต่เนิ่น ๆ อย่าให้ถูกความเย็นอีก”
เสิ่นเหลียงเยวี่ยนจับพระหัตถ์ของเขาไว้ด้วยความเป็นห่วง “พระองค์ก็ทรงดูแลพระวรกายด้วย พรุ่งนี้หากยามเที่ยงมีเวลาว่าง เชิญเสด็จไปเสวยพระกระยาหารที่เรือนหม่อมฉันเถิด”
องค์รัชทายาทขานรับอย่างเหนื่อยล้า ก่อนตบมือนางเบา ๆ
ครั้นภายในห้องเงียบสงัดลงโดยสิ้นเชิง