ไท่จื่อเฟยส่งสายตาให้เยวี่ยอวี่ทันที
ไม่นานนัก
สาวใช้ตัวน้อยผู้หนึ่งก็ถือถาดเข้ามาจากด้านล่าง
องค์รัชทายาทเหลือบมองถาดในมือสาวใช้ เห็นถุงแพรสองใบวางอยู่บนนั้น
ถุงทั้งสองตุงพอง
คงมีของบรรจุอยู่ข้างใน
องค์รัชทายาทหรี่ตาลง ก่อนยื่นมือหยิบถุงแพรทั้งสองใบมาพินิจ
“หญ้าฝรั่นหรือ?”
ไท่จื่อเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วลอบคิดว่า สมแล้วที่องค์รัชทายาททรงเติบโตในวังตั้งแต่เยาว์วัย
นางพยักหน้า “ใช่ ในถุงแพรที่ฝังไว้นอกเรือนของฉู่เฟิ่งอี๋มีหญ้าฝรั่นผสมอยู่ หากสัมผัสเป็นเวลานานโดยไม่ระวัง อาจทำให้แท้งได้”
ฉู่เสียนหรี่ตาลงเมื่อเห็นดังนั้น นางลอบคิดว่าเป็นเช่นนี้จริง ๆ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นกลับแสร้งทำเป็นตกใจ
“มีของเช่นนี้ฝังอยู่นอกเรือนของข้าหรือ?”
ไท่จื่อเฟยกล่าวว่า “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าชอบปลูกดอกไม้ต้นไม้ ทั้งยังมักเก็บดอกไม้ด้วยตนเอง หากวันนี้ไม่ได้หกล้มโดยบังเอิญใกล้แปลงดอกไม้ เกรงว่าไม่รู้เมื่อใดจึงจะถูกปองร้าย”
ใบหน้าฉู่เสียนซีดเผือด
แววตาหงส์เรียวยาวของเซียวเสวียนจิ่งพลันฉายความเย็นชา เขาโยนถุงแพรกลับลงถาดทันที
“ใครก็ได้”
องครักษ์หลายคนเข้ามาจากด้านนอกทันที “พ่ะย่ะค่ะ”
“ไปแจ้งสำนักลงทัณฑ์ ให้ตรวจสอบเรื่องนี้” องค์รัชทายาทหรี่ตาลง พลางลูบแหวนหยกที่นิ้วโป้ง
ไม่ว่าเขาจะชอบฉู่เสียนหรือไม่
การที่อนุชายาซึ่งกำลังตั้งครรภ์ถูกผู้อื่นใส่ร้าย ย่อมหมายความว่าระเบียบในตำหนักบูรพาหละหลวม
บ่าวไพร่ประพฤติมิชอบ
……
“ฉู่ซื่อล้มอย่างนั้นหรือ?”
ภายในตำหนักบรรทม
เวลานั้นฮองเฮาเพิ่งตื่นจากการบรรทมกลางวันและลุกจากแท่นบรรทม หางตายังปรากฏความง่วงงุน เมื่อได้ยินบ่าวเข้ามารายงานก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง