“ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่าเรื่องสกุลฉู่หกล้มครานี้มีพิรุธ”
จู่ ๆ เสิ่นเหลียงเยวี่ยนก็วางพู่กันในมือลง แล้วสั่งให้เก็บภาพดอกบัวที่วาดค้างไว้ครึ่งหนึ่งในตำหนักเสียนฝู
ตงเสวี่ยยกน้ำชาเข้ามา ก่อนชะงักงัน “เอ๋? เหตุใดเหนียงเหนียงจึงกล่าวเช่นนั้นเพคะ?”
เสิ่นเหลียงเยวี่ยนรับถ้วยชามาจิบคำหนึ่ง ก่อนหรี่ตาลงแล้วนั่งลง
“สกุลฉู่หกล้มได้ประจวบเหมาะเกินไป บาดเจ็บเพียงรอยถลอก ท้องก็ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย เจ้าไม่รู้สึกว่าประหลาดหรือ?”
ตงเสวี่ยขมวดคิ้ว “เหนียงเหนียงกล่าวเช่นนี้ก็มีเหตุผลอยู่บ้างเพคะ” ทว่านางกลับส่ายหน้า “แต่ถึงเรื่องนี้จะมีเงื่อนงำ ด้วยสติปัญญาอย่างสกุลฉู่ จะคิดแผนใส่ร้ายผู้อื่นออกมาได้หรือเพคะ?”
ก่อนหน้านี้ เรื่องน่าอับอายของสกุลฉู่ในวังมีอยู่ไม่น้อย
ไม่ว่าอย่างไรก็ดูเป็นคนโง่เขลา
เสิ่นเหลียงเยวี่ยนหลุบตามองไอน้ำที่ลอยขึ้นจากถ้วยชา ครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง
……
ทางหวังเฟิ่งอี๋นั้นเตรียมของกำนัลไว้จำนวนหนึ่ง ตั้งใจจะส่งไปให้ฉู่เสียน
ก่อนหน้านี้นางกลัดกลุ้มอยู่ตลอด เพราะหาโอกาสดี ๆ เข้าใกล้ฉู่เสียนไม่ได้
ครานี้นางเห็นว่าเป็นโอกาสเหมาะ
ดังนั้นตลอดหลายวันที่ผ่านมา นางจึงทยอยให้คนนำสิ่งของไม่น้อยไปมอบแก่ฉู่เสียน ทั้งยังกล่าวว่าหากมีเรื่องใดต้องการให้ช่วย นางก็พร้อมช่วยเหลือ
ส่วนฟางเจาฝวิ่นนั้น
หลายวันมานี้สงบเสงี่ยมว่าง่ายราวกับนกกระทา
ไม่กล้าก่อเรื่องวุ่นวายอีกแม้แต่น้อย
บ่าวไพร่ในวังหลังเองก็ว่าง่ายขึ้นมากในช่วงนี้
คนที่แต่ก่อนชอบนินทาลับหลัง บัดนี้ต่างปิดปากสนิทกว่าเดิม