ฉู่เสียนจึงเอ่ยขอบคุณ ดึงผ้าคลุมไหล่ให้กระชับ ก่อนยิ้มแล้วหมุนกายจากไป
ครั้นเห็นนางเดินลับตาไป องค์รัชทายาทจึงใช้นิ้วคลึงปลายนิ้วที่เพิ่งสัมผัสแก้มนางเมื่อครู่ แล้วส่ายหน้า หมุนกายเดินเข้าไปในตำหนักเช่นกัน
“องค์รัชทายาท ฉู่เจาซวิ่นไม่สบายหรือเพคะ?”
ซูรั่วเสวี่ยซึ่งนั่งอยู่ด้านในและบังเอิญเห็นภาพเมื่อครู่ แววตาวูบไหว นางยิ้มพลางหยั่งเชิง ก่อนรินชาให้องค์รัชทายาทหนึ่งถ้วย
เซียวเสวียนจิ่งยกชายอาภรณ์แล้วนั่งลง “ไม่มีอะไร แค่นำของไปให้นาง เจ้านั่งลงเถิด”
ซูรั่วเสวี่ยพยักหน้าอย่างเขินอายทันที
ไท่จื่อเฟยมองภาพตรงหน้าแล้วลอบหัวเราะเย็นชา ทว่าไม่นานก็หันไปกล่าวกับฮองเฮา “เสด็จแม่ ซูเฉิงฮุยเพิ่งเข้าวังมาเป็นคนใหม่ เดือนนี้ก็ต้องตามเสด็จองค์รัชทายาทออกจากวังแล้ว จะไม่เร่งร้อนไปหน่อยหรือเพคะ”