บรรยากาศภายในท้องพระโรงพลันกลายเป็นพิกลอยู่บ้าง
แต่ไม่นานนัก
พระชายารัชทายาทก็แย้มยิ้ม ก่อนยื่นมือรับถ้วยชาจากซูรั่วเสวี่ย “น้องหญิงหก ไม่พบกันเสียนาน จำได้ว่าครั้งก่อนที่พบเจ้าก็เมื่อสามปีก่อนแล้ว ทุกวันนี้สุขภาพอนุของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ข้าจำได้ว่าตอนข้าเข้าวัง อนุของเจ้าป่วยหนักยิ่งนัก ข้ายังนึกว่าจะมีชีวิตอยู่ไม่รอดเสียแล้ว”
เดิมทีซูรั่วเสวี่ยมีรอยยิ้มประดับใบหน้า ทว่าพลันชะงักงัน สีหน้าซีดขาวไปชั่วขณะ แต่ไม่นานนางก็สูดลมหายใจลึก ยิ้มบาง ๆ “ขอบพระทัยพระชายารัชทายาทที่ทรงห่วงใย อนุของหม่อมฉันป่วยหนักอยู่บ้างจริง ทว่าหลังจากพักฟื้นมาหลายปี บัดนี้ก็ดีขึ้นมากแล้ว สีหน้าดูมีชีวิตชีวาไม่น้อย”
พระชายารัชทายาทประคองถ้วยชา จิบอย่างเชื่องช้า “อ้อ เช่นนั้นก็ดีแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าในภายหน้าเจ้าจะมีสุขภาพอ่อนแอ เจ็บป่วยง่ายเหมือนอนุของเจ้าหรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นคงตั้งครรภ์ได้ยาก”