ฉู่เสียนตกใจ “หา?” จากนั้นก็ฉงนเล็กน้อย “ขนมที่ห้องเครื่องเล็กของหม่อมฉันทำ ล้วนเป็นของกินเล่นมิใช่หรือเพคะ?”
แม้จะเป็นของที่นางชอบกินในยุคปัจจุบันทั้งนั้น
เซียวเสวียนจิ่งกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “บางทีนางอาจชอบกินก็ได้ ถึงเวลาหากเจ้าอยากพบก็พบ หากไม่อยากพบก็ไม่ต้องพบ”
ฉู่เสียนรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ทว่ายังคงพยักหน้า “หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ”
ทั้งสองเดินเล่นในป่าแถวนั้นรอบหนึ่ง ก่อนกลับไปยังห้องทรงอักษร
หลังเซียวเสวียนจิ่งล้างมือ
พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นต่างหกหยกสีเขียวสองข้างบนใบหูขาวผ่องเกลี้ยงเกลาของฉู่เสียนไหวระริกยามนางดื่มน้ำ
เขาหรี่ตาลง ลูกกระเดือกพลันขยับขึ้นลง มองอยู่ครู่หนึ่งก่อนยื่นมือไปบีบใบหูของนาง
ฉู่เสียนสะดุ้ง รีบเงยหน้าขึ้น เกือบสำลักชาที่อยู่ในปาก “องค์รัชทายาท มีอันใดหรือเพคะ?”