เซียวเสวียนจิ่งเหลือบมองนางอย่างเกียจคร้าน
“ก็นับว่าไม่โง่นัก”
ความหมายก็คือเช่นนั้น
ฉู่เสียนประหลาดใจอยู่บ้าง “เหตุใดองค์รัชทายาทจึงนึกอยากวาดภาพนี้ขึ้นมาได้เพคะ” นางก้มลงพินิจภาพวาดที่มีตนอยู่ในนั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง
เพราะเป็นภาพระยะไกล จึงมองเห็นสตรีในภาพได้อย่างชัดเจน รูปร่างอรชร มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ด้วยเครื่องหน้าที่งดงาม นางจึงดูอ่อนหวานสดใสโดดเด่นท่ามกลางหมู่บุปผา
ยามนั้นสตรีในภาพยืนอยู่ใต้ศาลาริมน้ำ ด้านขวามีบ่าวหลายคนยกถาดมาส่งชาให้นาง
“ไม่มีอะไร วันนี้เป็นวันหยุด อยู่เฉย ๆ ก็ว่างอยู่แล้ว จึงวาดขึ้นมาตามใจ” เซียวเสวียนจิ่งตรัส
ฉู่เสียนเงยหน้าขึ้นเหลือบมองเขาอีกครั้ง ดวงตากลอกกลิ้ง ก่อนจะยิ้มแล้วเอื้อมมือไปหยิบภาพวาดบนโต๊ะขึ้นมา “องค์รัชทายาท ภาพนี้ประทานให้หม่อมฉันได้หรือไม่เพคะ”