ชุนหยาส่ายหน้า “มีอยู่เจ้าค่ะ ทางกองคุมอาญาวังหลวงสอบสวนมาหลายวันแล้ว สืบได้เพียงว่าขันทีผู้หนึ่งซึ่งส่งของให้ลวี่เหอถูกประหารไปด้วย ทว่าขันทีผู้นั้นเคยทำงานอยู่ในสำนักหมอหลวงเท่านั้น นอกเหนือจากนี้ก็สืบอะไรไม่ได้อีก”
ฉู่เสียนหรี่ตาอย่างไม่สบอารมณ์
ขันทีที่สืบพบก็ไม่ได้มีความแค้นกับนางสักหน่อย
เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าเรื่องนี้ง่ายดายเกินไปนัก?
ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้ เสิ่นเหลียงเยวี่ยนผู้เงียบงันมาโดยตลอดกลับเริ่มเรียกหมอหลวงไปปรับสมดุลร่างกาย หลังจากนั้นไม่กี่วัน
ไท่จื่อเฟยทราบเรื่องจึงถามไถ่อยู่หลายคำ
ถึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายให้สำนักหมอหลวงจัดเทียบยา เพราะต้องการตั้งครรภ์ให้เร็วขึ้น
นางพลันแค่นหัวเราะ
“ชิวเยวี่ย ก่อนหน้านี้ข้าให้คนเอาของไปวางไว้ทางสกุลเสิ่นนังสารเลวนั่น จงระวังให้ดี อย่าให้นางจับได้เด็ดขาด ห้ามให้นางมีลูกเป็นอันขาด”
ชิวเยวี่ยพยักหน้า “เพคะ พระชายาโปรดวางพระทัย”
นังสารเลวนั่นคอยหาเรื่องไท่จื่อเฟยของตนอยู่ทุกครา จะยอมให้นางมีลูกได้อย่างไร?
……
ก่อนสิ้นปี ในที่สุดก็จัดการเรื่องโยกย้ายผู้ตรวจสอบการสอบขุนนางในภายหน้าเสร็จสิ้นชั่วคราว
องค์รัชทายาทถอนหายใจโล่งอก
ขุนนางที่ไปมามีมากเหลือเกิน
ก่อนหน้านี้เขายังกังวลว่าจะจัดการไม่ทัน
ดังนั้นวันรุ่งขึ้นเมื่อได้หยุดพักและมีเวลาว่าง องค์รัชทายาทจึงพาบ่าวกับนางกำนัลไปยังตำหนักจิ่นเซียงในช่วงบ่าย
บังเอิญว่าฉู่เสียนเพิ่งตื่นจากพักกลางวัน ร่างกายอาการดีขึ้นแล้ว หมอหลวงจึงอนุญาตให้อาบน้ำได้เสียที (นางรู้สึกว่าตนใกล้จะเหม็นเต็มทีแล้ว)
จู่ ๆ นางกำนัลก็วิ่งเข้ามาบอกว่าองค์รัชทายาทเสด็จมา