หลี่ไห่ชะงักไป “เหตุใดองค์รัชทายาทจึงตรัสถามเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ” ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่น่าจะขาดนะพ่ะย่ะค่ะ บ่าวได้ยินว่าค่าเบี้ยหวัดรายเดือนของฉู่เฟิ่งอี๋เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าแล้ว”
ยามนี้ฉู่ซื่อได้รับเบี้ยหวัดรายเดือนใกล้เคียงกับตำแหน่งเฉิงฮุยขั้นห้ารอง ทั้งยังรวมถึงเครื่องอุปโภคบริโภคและส่วนแบ่งตามระเบียบเพราะนางตั้งครรภ์ด้วย
แม้ขั้นตำแหน่งยังต่ำที่สุด แต่ไท่จื่อเฟยก็ช่วยเลื่อนขั้นให้นางขึ้นมาไม่น้อยแล้ว
เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวเสวียนจิ่งขมวดคิ้วและมิได้ตรัสอะไรอีก
เพียงเอนกายพิงพนักอย่างเกียจคร้าน ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะบ้างไม่เป็นจังหวะบ้าง ครู่ใหญ่จึงตรัสว่า
“ช่างเถิด ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว ก่อนวันส่งท้ายปีเก่า เจ้าไปมอบเงินห้าร้อยตำลึงให้พระสนมในวังหลังทุกคนในนามของเปิ่นกง”
หลี่ไห่ตกตะลึง
พระสนมทุกคนหรือ?
ทว่าองค์รัชทายาทตรัสจบก็โบกมือ เรียกให้เขาออกไป
หลี่ไห่ครุ่นคิดอย่างสงสัย แต่ก็ไม่กล้าถามมาก หลังออกจากตำหนักจึงเรียกขันทีหลายคนให้ไปเปิดคลังนำเงินออกมาทันที
วันถัดมา ช่วงบ่ายฉู่เสียนกินมื้อกลางวันแล้วงีบหลับ เมื่อตื่นขึ้นมาก็เห็นชุนหยาวิ่งมาหาด้วยสีหน้าดีใจเป็นพิเศษ พลางกล่าวว่า “มีเงินแล้วเจ้าค่ะ”
ถามไถ่จึงรู้ว่าเป็นเงินพระราชทานสำหรับเทศกาลปีใหม่จากองค์รัชทายาท
ฉู่เสียนประหลาดใจอยู่บ้าง “มากถึงเพียงนี้เชียว ห้าร้อยตำลึงหรือ” นางยื่นมือเขี่ยเงินสีขาววาววับในหีบเล็กน้อย
นับว่ามีไม่น้อยจริง ๆ
ชุนหยากล่าวว่า “เช่นนี้ เงินห้าร้อยตำลึงที่พระสนมนำไปบริจาคก็เหมือนได้กลับคืนมาแล้วเจ้าค่ะ”
ฉู่เสียนยิ้มตาม อารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย “เป็นเรื่องดี ในเมื่อมีเงินแล้ว ก็ไปบอกห้องเครื่องให้จัดอาหารดี ๆ สักสองมื้อ”