ทว่าไม่นานนัก
เสิ่นเหลียงเยวี่ยนก็ส่ายหน้า ก่อนเบนสายตาไปทางอื่น
ไม่สิ นางคงคิดมากไปเอง
สตรีสกุลฉู่เป็นคนไร้ความโปรดปราน ผู้ใดจะลงโทษฟางเจาฝวิ่นเพราะใส่ใจนางกัน?
ส่วนไท่จื่อเฟยย่อมไม่ต้องกล่าวถึง
ฟางเจาฝวิ่นเป็นพระชายาที่มีชาติกำเนิดธรรมดา ย่อมไม่มีผู้ใดใส่ใจว่านางจะเป็นเช่นไร
ไม่นานนัก ทุกคนก็หันไปพูดเรื่องอื่น ความสนใจจึงกระจายไป
ไท่จื่อเฟยกล่าวว่า “ปีใหม่นี้สกุลฉู่ตั้งครรภ์แล้ว ยามออกไปข้างนอกช่วงนี้จงระมัดระวัง อย่าให้ผู้ใดกระทบครรภ์ ยิ่งก่อนหน้านี้เจ้าหกล้มมาแล้ว ก็ยิ่งต้องระวังให้มาก”
อีกไม่กี่วันก็จะถึงปีใหม่ ในวังยิ่งมีผู้คนพลุกพล่าน สายตายิ่งสับสน
ฉู่เสียนวางถ้วยชาลง ยิ้มพลางลุกขึ้นคำนับ “ขอบพระทัยไท่จื่อเฟยที่ทรงห่วงใย หม่อมฉันจะระมัดระวังเพคะ”
สีหน้าของทุกคนแปรเปลี่ยนไปหลากหลาย ต่างเหลือบมองครรภ์ของนางอีกครา
บัดนี้นางตั้งครรภ์มาห้าเดือนกว่าแล้ว ทว่าอาจเป็นเพราะสวมเสื้อผ้าฤดูหนาว หน้าท้องของฉู่เสียนจึงยังไม่ยื่นออกมาเด่นชัดนัก
ถูกเสื้อหนาหลายชั้นปกคลุมไว้ มองสิ่งใดไม่ออกเลย
เฉินเหลียงเยวี่ยนหรี่ตาลง
หลังดื่มชาและรับประทานขนมไปเล็กน้อย ไท่จื่อเฟยก็กล่าวถึงการจัดเตรียมงานปีใหม่อีกหลายเรื่อง ก่อนจะให้ทุกคนแยกย้ายกัน
เสิ่นเหลียงเยวี่ยนกับเฉินเหลียงเยวี่ยนพาคนของตนจากไปอย่างรวดเร็ว
มีเพียงหวังเฟิ่งอี๋ที่เดินช้า เมื่อรั้งท้ายอยู่จู่ ๆ ก็ตะโกนเรียกฉู่เสียน “ฉู่เฟิ่งอี๋”
ฉู่เสียนที่กำลังเดินอยู่ชะงัก แล้วหันกลับไปมองทันที “มีอันใดหรือ มีธุระอะไร?”
หวังเฟิ่งอี๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มแล้วเดินเข้ามา “ช่วงนี้ร่างกายเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”