นาน ๆ ครั้งจะได้พูดถึงเรื่องนี้ เสิ่นเหลียงเยวี่ยนจึงรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง “โธ่ ท่านแม่...ข้ารู้แล้ว ท่านอย่าเร่งรัดข้าเลย” นางแค่นหัวเราะเบา ๆ ก่อนกล่าวต่อ “อีกอย่าง ข้าก็ไม่เหมือนไท่จื่อเฟยที่มีปัญหากับตนเอง จึงตั้งครรภ์ไม่ได้เสียที”
อีกด้านหนึ่ง ณ เรือนของไท่จื่อเฟย วันนี้คนจากสกุลซูก็เข้าวังมาเยี่ยมไท่จื่อเฟียรพอดี
ไท่จื่อเฟยกำลังสนทนาเรื่องตั้งครรภ์กับคนจากสกุลซู เมื่อได้ฟังว่าไท่จื่อเฟยตัดสินใจรับเลี้ยงบุตรของฉู่เสียน คนสกุลซูก็เห็นว่าเป็นความคิดที่ไม่เลว อย่างไรเสีย บัดนี้เสิ่นเหลียงเยวี่ยนก็ได้รับความโปรดปรานมากเกินไป
เรือนหลักจำเป็นต้องมีโอรสสักคนโดยด่วน
“แต่หากบุตรในครรภ์ของสกุลฉู่มิใช่โอรสเล่า...”
“ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน” ไท่จื่อเฟยส่ายหน้าตัดบท “อย่างไรเสีย ทุกอย่างยังไม่แน่นอน”
ฮูหยินซูถอนหายใจ
“สกุลเสิ่นนี่ช่างเป็นตัวก่อเภทภัยจริง ๆ เมื่อครู่ตอนข้าเข้าวัง ก็ประจวบเหมาะกับที่ฮูหยินเสิ่นเข้าวังมาพอดี”
สีหน้าไท่จื่อเฟยหม่นลงเล็กน้อย นางลอบคิดว่าที่แท้ไท่จื่อก็โปรดปรานหญิงชั่วผู้นี้จริง ๆ ปีนี้นางมิได้อนุญาตให้ญาติฝ่ายมารดาของสกุลเสิ่นเข้าวัง ทว่าไท่จื่อกลับตอบรับเสียจริง
“ท่านแม่ไม่ต้องกังวล เรื่องสกุลเสิ่น ข้าจะไม่ปล่อยให้นางสมหวัง ตั้งครรภ์บุตรได้ง่าย ๆ หรอก”
ฮูหยินซูชะงัก “เจ้าลงมือทำอะไรลับหลังหรือ...”
ไท่จื่อเฟยกล่าวเสียงเรียบ “ท่านอย่าถามเลย เรื่องในวัง ข้าไม่สะดวกเล่าให้ท่านฟัง”
ฮูหยินซูเข้าใจในทันที