พ่อครัวหลวงจางถ่มน้ำลายลงพื้นใส่เฉินลิ่ว แล้วกล่าวว่า “ข้ากำลังด่าเขาอยู่ พวกเจ้าอย่าคิดมาก” พูดจบก็เตะคนที่นอนอยู่บนพื้นอีกครั้ง
ไม่นานนัก ชุนหยากับอีกคนก็พาเฉินลิ่วกลับมายังตำหนักจิ่นเซียง พลางเล่าเรื่องนี้ด้วยความขุ่นเคือง
ฉู่เสียนขมวดคิ้ว มองเฉินลิ่ว
“บาดแผลบนใบหน้าเจ้า พักรักษาสักสองสามวันก่อนแล้วค่อยทำงานเถิด”
เฉินลิ่วสูดจมูก “ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ ทำให้เหนียงเหนียงต้องลำบากแล้ว”
ฉู่เสียนโบกมือเป็นสัญญาณให้เขาถอยออกไป
นางไม่ได้คิดจะตำหนิเขาแต่อย่างใด
“เหนียงเหนียง ของเก่าอย่างพ่อครัวหลวงจาง ท่านไม่จัดการเขาหรือเจ้าคะ” ชุนหยากัดฟันกรอด
ฉู่เสียนเหลือบมองนาง “จะจัดการอย่างไร เขากล่าวหาเฉินลิ่วว่าขโมยของ ทั้งยังมีพยาน ห้องเครื่องก็ล้วนเป็นคนของเขา หากทำตามกฎ เฉินลิ่วควรถูกโบยเสียด้วยซ้ำ ที่เขาปล่อยเฉินลิ่วไป ยังอ้างได้ว่าคำนึงถึงหน้าข้าอยู่มิใช่หรือ”
ชุนหยากับชุนเซียงพูดไม่ออก
“เช่นนั้นก็ปล่อยเขาไปเช่นนี้หรือเจ้าคะ”
ฉู่เสียนเลิกคิ้ว “เจ้าไม่เคยได้ยินหรือว่า รอฤดูใบไม้ร่วงแล้วค่อยคิดบัญชี”
บ่าวหลายคนชะงักงัน
ฉู่เสียนหรี่ตา “ยังมีอีกประโยคหนึ่ง การแก้แค้นเมื่อใดก็ยังไม่สาย” ยามนี้ยังไม่เหมาะแก่การลงมือ ทำได้เพียงอดทนไว้ก่อน
ต่อมา หม่าเฉียนพาเฉินลิ่วเข้าไปในเรือนด้านหลัง จัดแจงที่พักให้เล็กน้อย แล้วให้เขาพักหนึ่งวัน มะรืนนี้ค่อยเริ่มทำงานในห้องครัวเล็ก
เฉินลิ่วรีบกล่าวขอบคุณ “ทำให้พวกท่านต้องลำบากแล้ว”
หม่าเฉียนตบไหล่เขา “ดูเจ้าสิ ช่างโชคร้ายเสียจริง อาจารย์ของเจ้าก็ใจดำอำมหิตเกินไปแล้ว จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้ด้วยหรือ”