ขันทีน้อยเหลียวมองไปรอบด้านอย่างลุกลี้ลุกลน ก่อนยื่นมือไปรับเงินมาแล้วรีบยัดใส่ถุงเงินที่เอว จากนั้นจึงส่งเงินให้
ลวี่เหอพลันตาเป็นประกาย นางรับถุงเงินมาเขย่าดูแล้วกล่าวว่า “นี่คงมีเงินอยู่ยี่สิบตำลึงกระมัง”
ขันทีน้อยตอบ “ไม่ผิด หากเจ้าคอยจับตาดูฉู่เฟิ่งอี๋ให้ดี วันหน้ายังมีเงินให้เจ้าอีก”
ลวี่เหอดีใจ รีบสอดของกลับเข้าไปในเอว ทำทีว่ามิได้เกิดเรื่องใดขึ้น แล้วจัดเสื้อผ้าเล็กน้อยก่อนเดินออกจากป่า
ครั้นลวี่เหอเดินลับไปไกลแล้ว
ขันทีผู้นั้นจึงค่อย ๆ ลอบออกจากหลังภูเขาจำลองเช่นกัน
เขาอ้อมไปอ้อมมาอยู่หลายรอบ กว่าจะกลับถึงห้องต้มน้ำร้อน
ที่นั่นมีแม่นมชราคนหนึ่งยืนรออยู่ไม่ไกล
เขายิ้มประจบพลางยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้ “จัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ”
แม่นมเหลือบมองเขา ก่อนถามว่า “ไม่มีใครเห็นใช่หรือไม่”
ขันทีน้อยหัวเราะแหะ ๆ “จะมีใครเห็นได้อย่างไรขอรับ”
แม่นมจึงพอใจแล้วจากไป
ลวี่เหอก็เป็นคนฉลาดแกมโกง หลังทำเรื่องเหล่านี้เสร็จ นางมิได้กลับตำหนักจิ่นเซียงทันที
แต่เดินเตร็ดเตร่ไปข้างนอกอยู่รอบหนึ่งแล้วจึงค่อยกลับไป
น่าเสียดายที่นางไม่รู้ว่าฉู่เสียนระแวดระวังนางอยู่ ครั้นนางกลับถึงตำหนักจิ่นเซียง ชุนหยาก็เห็นเข้าพอดี จึงรีบวิ่งไปกระซิบข้างหูฉู่เสียนทันที
เมื่อได้ฟัง ฉู่เสียนก็หัวเราะเย็นชา
“นางเด็กคนนี้ช่างไม่ยอมเลิกราจริง ๆ”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องปรานีแล้ว”
ชุนหยากับชุนเซียงสบตากันอย่างกังวล “เหนียงเหนียง จะทำเช่นนี้จริงหรือเพคะ”
พวกนางรู้สึกว่าค่อนข้างเสี่ยง