ทางฉู่เสียนเองก็กำลังจะอุ้มเด็กกลับไป ทว่าพลันได้ยินเสียงบุรุษดังขึ้นข้างหู
นางเงยหน้าขึ้น ก็เห็นองค์รัชทายาทไม่รู้เสด็จมาจากทางฮ่องเต้ตั้งแต่เมื่อใด
นางยิ้มทันที แล้วส่งเด็กในอ้อมแขนให้เขา
“ไม่เป็นไร เด็กคนนี้วันนี้ดีขึ้นมาก ไม่ร้องไม่งอแง กินอิ่มก็หลับ ช่วงบ่ายถ่ายไปสองครั้ง หม่อมฉันจึงให้แม่นมอุ้มไปเปลี่ยนผ้าอ้อมด้านหลัง จากนั้นก็ไม่ร้องแล้ว”
เซียวเสวียนจิ่งรับเด็กมาอุ้ม แล้วยื่นมือบีบแก้มบุตรชายเบา ๆ เด็กยังเล็กอยู่ ยามนี้ง่วงจนหลับสนิท ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ปากน้อยจู๋ยื่น
เขาก้มลงจับกำปั้นน้อย ๆ ของเด็กบีบเล่นอีกสองที เมื่อแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ จึงส่งเด็กให้แม่นมข้างกายอย่างระมัดระวัง
จากนั้นเขาเรียกหลี่ไห่มาให้หยิบเสื้อคลุมมาคลุมไหล่ฉู่เสียน “พอแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนแต่เนิ่น ๆ เถิด ยามค่ำอากาศเย็น อย่าให้หนาวจนร่างกายบอบช้ำ เจ้าเพิ่งพ้นระยะอยู่ไฟมาไม่นาน”
ฉู่เสียนกะพริบตา “ทราบแล้วเพคะ ฝ่าบาทก็เสด็จกลับไปพักผ่อนแต่เนิ่น ๆ เถิด หลายวันมานี้ทรงยุ่งอยู่มิใช่หรือ” กล่าวพลางใช้แขนเสื้อบังมือ แล้วจิ้มเอวองค์รัชทายาทเบา ๆ
เซียวเสวียนจิ่งชะงัก ขมวดคิ้วก่อนตวัดสายตามองนาง แล้วกดมือของนางไว้เป็นเชิงบอกให้อยู่เฉย ๆ
คนตั้งมากมายกำลังจับตาดูอยู่
ฉู่เสียนทำหน้าไร้เดียงสายิ่งกว่าเดิม ดวงตาโค้งเป็นรอยยิ้ม “มีอะไรหรือเพคะ”
ใบหน้าของนางเปี่ยมด้วยความบริสุทธิ์และว่าง่าย
เซียวเสวียนจิ่งหรี่ตามองนาง ทว่ามืออีกข้างกลับบีบมือนางแรง ๆ เป็นการเตือนอีกครั้ง