ไทเฮาทรงประหลาดพระทัยอยู่บ้าง ในพระทัยคิดว่า หรือฉู่เสียนจะปล่อยวางได้แล้ว?
เมื่อครั้งตระกูลฉู่ประสบเคราะห์ ฉู่เสียนถึงกับดูราวกับแก่ลงไปสิบปีในชั่วข้ามคืน ทั้งห่อเหี่ยวและเศร้าหมอง
จากนั้นพระนางจึงหันมาทอดพระเนตรเด็กน้อยอีกครั้ง
ทารกที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้เพียงหนึ่งหรือสองเดือน ส่วนใหญ่ยามนี้มักกำลังหลับ ทว่าบุตรชายของฉู่เสียนมีผิวขาวนวล เนื้อหนังอวบอ้วน แม้กำลังหลับก็ดูน่าเอ็นดูยิ่ง แก้มกลม ขนตายาวหนา ราวกับตุ๊กตาอ้วนในภาพมงคลปีใหม่ไม่มีผิด
ไทเฮาทอดพระเนตรแล้วอดแย้มพระสรวลมิได้ ยื่นพระหัตถ์ไปบีบแก้มเด็กน้อยเบา ๆ “เจ้าตัวเล็กนี่ช่างน่าเอ็นดูเสียจริง อวบอ้วนเชียว”
ฉู่เสียนยิ้ม “เพคะ เด็กคนนี้กินเก่งเป็นพิเศษ วันหนึ่งกินหลายครา กินอิ่มแล้วก็หลับ”
ไทเฮาทรงยื่นพระหัตถ์ไปรับเด็กมาอุ้ม
ทารกน้อยราวกับรับรู้บางอย่าง จู่ ๆ ก็ลืมตาขึ้นมองพอดีกับสบพระเนตรไทเฮา
เขากะพริบตาปริบ ๆ ขยับปากน้อย ๆ แล้วส่งเสียง “อือ ๆ” สองครั้ง
ไทเฮาทรงลูบหมัดน้อยที่กำแน่นเข้าด้วยกัน พบว่ามีแรงไม่น้อย แกะอย่างไรก็ไม่ออก พระนางจึงแย้มพระสรวลอีกครั้ง
“ดี ดูแล้วเป็นเด็กดี โตขึ้นคงร่าเริงมีชีวิตชีวาแน่”
ฉู่เสียนยกมุมปากยิ้มตาม
ทว่าไทเฮามีพระชนมายุสูงแล้ว เรี่ยวแรงไม่สู้เดิม อุ้มเด็กอยู่ได้ครู่หนึ่งก็ส่งคืนให้ฉู่เสียน
“แม่นางฟาง ไปเปิดคลังของข้า แล้วนำกุญแจทองคำมาคู่หนึ่งให้เด็กคนนี้”
ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน ฉู่เสียนรับของพระราชทานแล้วถูกสายตาคู่นับไม่ถ้วนจับจ้อง ขณะอุ้มเด็กกลับไปนั่งที่เดิมด้านล่าง