ทางหวังเฟิ่งอี๋กับซูรั่วเสวี่ย องค์รัชทายาทต่างก็ให้คนนำสิ่งของไปส่งให้ไม่น้อย
หลังขึ้นรถม้าแล้ว หวังเฟิ่งอี๋ก็ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย
“ข้านึกว่าวันนี้จะต้องทนหนาวอีกเสียแล้ว”
หงเหอกล่าวว่า “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ต่อให้ทางตำหนักองค์ชายมิได้ส่งของมาให้ บ่าวก็จะไปหาซื้อของใช้ให้ความอบอุ่นจากบริเวณใกล้เคียงอยู่แล้ว”
……
ไม่นาน ขบวนรถม้าก็เคลื่อนออกเดินทางอีกครั้ง โดยมีองค์รัชทายาทนำขบวนและเหล่าขุนนางติดตามไปด้วย
รถม้าในขบวนของพวกเขามีจำนวนไม่น้อย
ยามออกจากโรงเตี๊ยมตรงประตูเมือง ภาพขบวนก็ยังดูน่าเกรงขาม
ชาวบ้านโดยรอบต่างพากันหลีกทาง
เซียวเสวียนจิ่งมิได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น ทว่าสถานการณ์เช่นนี้ก็ไม่สะดวกจะให้คนลงไปกล่าวสิ่งใด ทำได้เพียงสั่งให้ขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านบริเวณประตูเมืองซึ่งผู้คนพลุกพล่านไปโดยเร็ว