ฉู่เสียนขยับเข้าไปใกล้ ดวงตากลอกไปมา ก่อนเลิกคิ้วขึ้นทันที
“เพคะ คัมภีร์ที่ต้องคัดถวายเป็นของขวัญวันประสูติไทเฮา หม่อมฉันยังคัดไม่เสร็จ”
เซียวเสวียนจิ่งขมวดคิ้ว ทว่าไม่นานก็หรี่ตาลง หยิบคัมภีร์ขึ้นพลิกดูสองสามหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
กลับพบโดยไม่คาดคิดว่าลายมือของฉู่เสียนก็งดงามไม่น้อย
สง่างามผึ่งผาย
ไม่ด้อยไปกว่าเสิ่นเหลียงเยวี่ยน ผู้เกิดในตระกูลบัณฑิตและมีฝีมือทั้งอักษรและภาพวาด
เพียงแต่ตัวอักษรไคซูประดับบุปผาของเสิ่นเหลียงเยวี่ยนงดงามอ่อนช้อย ส่วนลายมือของฉู่เสียนดูองอาจ ไม่ยึดติดกับกรอบนัก
“วาดภาพเป็นหรือไม่?”
องค์รัชทายาทหันกลับมาถามอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ฉู่เสียนส่ายหน้า ตอบตามจริงว่า “พอวาดได้บ้างเพคะ”
เมื่อก่อนยามเรียนหนังสือในยุคปัจจุบัน ที่บ้านเคยให้เรียนทั้งภาพวาดจีนและภาพสีน้ำมัน เพียงแต่วาดได้ธรรมดา
นางถนัดภาพสีน้ำมันมากกว่า
เซียวเสวียนจิ่งหรี่ดวงตาหงส์ มองลายมือนั้นอีกหลายครั้ง คล้ายกำลังครุ่นคิด
ครู่หนึ่งจึงวางคัมภีร์ลง
“ไม่ต้องคัดคัมภีร์แล้ว รอให้ร่างกายเจ้าฟื้นตัวอีกสักระยะค่อยว่ากัน”
ฉู่เสียนพยักหน้า
องค์รัชทายาทจึงเดินออกจากห้องหนังสือ ฉู่เสียนก็เดินตามออกมา
องค์รัชทายาทเหลือบมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง เห็นว่ามืดแล้วและถึงเวลาอันควร จึงเรียก “หลี่ไห่” ให้เข้ามา เตรียมตัวกลับ
“องค์รัชทายาท ยามนี้ก็ดึกแล้ว คืนนี้จะประทับค้างคืนหรือไม่เพคะ?” ฉู่เสียนเอ่ยรั้งขึ้นมาอย่างไม่มีใครคาดคิด
บ่าวรับใช้หลายคนต่างชะงักงัน
องค์รัชทายาทหันกลับมา กวาดตามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว “เจ้ากำลังตั้งครรภ์ เราค้างที่นี่ไม่สะดวก”