น่าเสียดายที่...
ท้ายที่สุดก็ยังสืบหาอะไรไม่ได้เลย
เพราะอยู่ในน้ำ ต่อให้มีร่องรอยใดก็ถูกกระแสน้ำพัดพาไปหมดแล้ว
ยากจะหาหลักฐาน
องค์รัชทายาทขมวดคิ้ว กำชับว่า “ตรวจสอบให้ละเอียดกว่านี้ ทางที่ดีค้นบริเวณใกล้เคียงให้ทั่ว”
เหล่าองครักษ์จำต้องฝืนใจตรวจค้นต่อ
จากนั้นก็ผ่านไปอีกสองวัน
ล่วงเข้าสู่ช่วงปลายเดือนแปด หลังวันที่ยี่สิบกว่า ๆ ฮองเฮาจึงค่อยให้คนแพร่งพรายข่าวว่าไท่จื่อเฟยแท้งบุตร
ทันทีที่ข่าวนี้แพร่ออกไป ทุกคนต่างตกตะลึง
ยกเว้นคนทางตำหนักบูรพาที่รู้เรื่องมานานแล้ว
ทั้งทางไทเฮาและทางพระสนมซูเฟยต่างตะลึงงัน “เหตุใดจึงแท้งได้ ตอนเทศกาลไหว้พระจันทร์ไท่จื่อเฟยยังดูปกติดีอยู่มิใช่หรือ?”
ทั้งพระชายาองค์ชายสาม พระชายาองค์ชายสี่ ตลอดจนพระสนมชั้นผู้น้อยในวังหลังของฮ่องเต้หลายคนต่างงุนงง
แม้แต่วันที่ข่าวแพร่สะพัดออกไป...
ผู้คนไม่น้อยก็พากันไปถามฮองเฮาว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
ฮองเฮาตรัสอย่างลำบากพระทัยว่า “เฮ้อ ครรภ์ของนางยังไม่มั่นคงนัก เมื่อสองวันก่อนมีปากเสียงกับสกุลเสิ่นเข้าโดยไม่คาดคิด จึงแท้งบุตร นางอาจโมโหจนเลือดลมตีขึ้นกระมัง พวกเจ้าก็รู้ว่าสกุลเสิ่นมีนิสัยเย่อหยิ่งนัก พูดจาไม่ค่อยไว้หน้าใคร”
“อะไรนะ?” ฮูหยินขุนนางบางคนที่มาสอบถามต่างตกตะลึง
ฮองเฮาทรงถอนพระปัสสาสะ “ช่างเถิด เป็นอุบัติเหตุทั้งนั้น เปิ่นกงไม่คิดเอาความ ขอเพียงสกุลเสิ่นจดจำบทเรียนไว้ ต่อไปปรับเปลี่ยนนิสัยเสียบ้างก็พอ”
ฮองเฮาไม่มีเจตนาจะปกป้องสกุลเสิ่น เพียงไม่อยากให้ผู้คนรู้ว่าไท่จื่อเฟยประสบเหตุในเทศกาลไหว้พระจันทร์