ฉู่เสียนโบกมือ “เหลวไหลน่า สกุลเสิ่นมิใช่คนของข้าเสียหน่อย แม้นางจะเคราะห์ร้าย ข้าจะรู้สึกสงสารอยู่บ้าง แต่เหตุใดต้องออกหน้าแทนนางด้วย”
...
“พระชายา มีข่าวจากข้างนอกเพคะ ได้ยินว่าองค์รัชทายาทยังทรงตรวจสอบเรื่องนี้อยู่ พระองค์อย่าทรงโศกเศร้าเกินไปเลย เสวยอะไรสักหน่อยเถิดเพคะ”
ภายในตำหนักเสียนฝู
ตงเสวี่ยยกน้ำชาให้เสิ่นเหลียงเยวี่ยนที่ถูกกักบริเวณด้วยความเวทนา พลางถอนหายใจอย่างสงสาร ก่อนจับมืออีกฝ่ายมาถูเบา ๆ
เสิ่นเหลียงเยวี่ยนเช็ดดวงตาที่บวมแดง
“ข้าไม่คิดเลยว่าไท่จื่อเฟยจะอำมหิตถึงเพียงนี้ ถึงกับยอมสละลูกในครรภ์เพื่อใส่ร้ายข้า” นางเม้มริมฝีปาก แววเย็นชาวูบผ่านดวงตา
“พระชายา ไม่เป็นไรเพคะ ที่ผ่านมาเรื่องร้ายกาจกี่ครั้งพวกเราก็ผ่านพ้นมาได้อย่างปลอดภัย คราวนี้ถูกไท่จื่อเฟยใส่ร้าย ย่อมผ่านพ้นไปได้อย่างสงบเช่นกันเพคะ” ตงเสวี่ยกุมมือนาง ปลอบโยน