บ่าวหลายคนกล่าวว่า “เสิ่นเหลียงเยวี่ยนยังคงถูกกักบริเวณอยู่ เช้าวันนี้ข่าวก็แพร่ไปทั่วแล้ว ทางองค์รัชทายาทดูเหมือนจะเกลี้ยกล่อมฮองเฮาให้ทรงยอมไม่ได้เช่นกัน”
ฉู่เสียนมิได้รู้สึกประหลาดใจ
สถานการณ์ขององค์รัชทายาทในยามนี้ก็มิสู้น่าพอใจนัก เดิมทีเขาเป็นเพียงบุตรบุญธรรมของฮองเฮา
หากเป็นบุตรแท้ ๆ ก็ยังพอว่า แต่น่าเสียดายที่มิใช่
จึงไม่อาจแข็งข้อกับฮองเฮาได้
“เหนียงเหนียง แล้วทางเสิ่นเหลียงเยวี่ยนจะทำอย่างไรดีเพคะ” ชุนหยาถามขึ้นอีกครั้ง
เด็กน้อยในอ้อมแขนของฉู่เสียนจู่ ๆ ก็จาม “ฮัดเช้ย” นางชะงักไป รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าก้มลงเช็ดปากกับจมูกให้บุตรชาย
“หนาวหรือ”
เซี่ยเหลียนรีบนำเสื้อคลุมเข้ามา “เหนียงเหนียง จะให้สวมเสื้อเพิ่มอีกชั้นหรือไม่เพคะ”
ฉู่เสียนบีบมือของเด็กน้อยดู เมื่อเห็นว่าไม่เย็น ยังคงอุ่นอยู่ ทว่าเด็กเล็กมักมีภูมิต้านทานอ่อนแอเป็นบางครั้ง