“เหนียงเหนียง หากไท่จื่อเฟยรับเด็กในครรภ์ของฟางเจาฝวิ่นไปเลี้ยง…” ขันทีเอ่ยอย่างลังเล
ซูรั่วเสวี่ยขัดขึ้น “เรื่องนั้นก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา” นางยกมุมปาก “ต่อให้ไท่จื่อเฟยรับเด็กไปเลี้ยง เด็กคนนั้นก็เป็นบุตรของฟางเจาฝวิ่น มิใช่บุตรของคนสกุลซู”
……
“เหนียงเหนียง ทางไท่จื่อเฟยส่งข่าวมาว่า ได้กราบทูลเรื่องนี้ต่อฝ่าบาทและฮองเฮาแล้ว โทษกักบริเวณของท่านถูกยกเลิก ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปก็ออกไปเดินเล่นได้ตามใจ”
ภายในเรือนชั้นใน สาวใช้ยิ้มแย้มถือถาดเข้ามารินชา
ฟางเจาฝวิ่นถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เอนศีรษะพิงข้างตั่งแล้วกล่าวยิ้ม ๆ “องค์ไท่จื่อเสด็จไปแล้วหรือ?”
สาวใช้พยักหน้า “หนูไฉได้ยินว่าเพิ่งเสด็จไป คาดว่าอีกไม่นานก็จะออกจากวังแล้วเพคะ”
ฟางเจาฝวิ่นก้มลูบท้อง พลางยกมุมปาก “ทางฉู่เสียนมีว่าอย่างไรบ้าง?”