คงเพราะวันนี้อากาศหนาว ยามองค์รัชทายาทเสด็จมาจึงทรงสวมฉลองพระองค์หนาหลายชั้น เสื้อคลุมขนจิ้งจอกชั้นนอกเปิดอ้าออก
ยิ่งขับให้พระวรกายสูงโปร่งและเปี่ยมด้วยสง่าราศี
“องค์รัชทายาท?” นางพลันได้สติ รีบคำนับ
องค์รัชทายาทกลับเสด็จเข้ามาสองสามก้าวแล้วจับมือนางไว้ “พอแล้ว อุ้มเด็กอยู่ก็ไม่ต้องคำนับ”
ฉู่เสียนยิ้ม “องค์รัชทายาท พวกเราจะออกเดินทางเมื่อใดเพคะ”
เซียวเสวียนจิ่งกวาดตามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เมื่อแน่ใจว่านางสวมเสื้อผ้าหนาเพียงพอแล้ว จึงบีบแก้มนางเบา ๆ “อีกไม่นาน อย่างช้าก็ครึ่งชั่วยาม” แล้วตรัสต่อ “ข้าสั่งคนให้จัดรถม้าของเจ้าไว้แล้ว อยู่แถวแรกทางซ้ายมือเมื่อออกประตู เป็นคันที่สอง ออกไปแล้วจะมีคนพาเจ้าไป อย่าเดินผิดทาง”