หลินม่อไม่ได้โง่เสียหน่อย
อยู่ ๆ หลินเป่ยก็เชิญเขาขึ้นเมืองเต่าดำ หมายความว่าอะไร เขาคิดนิดเดียวก็เข้าใจ
ผู้เล่นคนอื่นไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเมืองเต่าดำเลย ยานพาหนะมีชีวิตใหญ่ขนาดนั้น ใครจะกล้าขึ้นไปส่ง ๆ
หลินเป่ยต้องการต้นแบบ
เขา หลินม่อเป็นคนแรกที่ขึ้นไป ใช้เงิน ซื้อของ แล้วกลับมาแบบครบ 32 พร้อมตัว คนอื่นถึงจะกล้าตามขึ้นไป
"ได้ ต้นแบบคนนี้ฉันรับเอง"
หลินม่อไม่ได้คิดจะเล่นแผลงอะไร แถมยังเตรียมจะช่วยหลินเป่ยโปรโมตให้ดีด้วย
เมืองเต่าดำมีผู้เล่นระดับสุดยอดที่มุ่งเน้นการค้าแบบนี้ เป็นเรื่องดีต่อผู้เล่นทั่วไป
เรื่องเดียวที่ไม่ดี ก็คือตัวเขาเองที่เป็นเบอร์สองนี่แหละ
คงต้องถูกกดต่อไป
หลินม่อถอนหายใจ
"ช่างเถอะ ๆ อย่าไปโมโหเลย"
หลินเป่ยยืนอยู่กลางย่านการค้า มองกวาดรอบ ๆ
หอการค้า ร้านอาหาร ร้านผลไม้ ร้านเสื้อผ้า อาคารสี่หลังล้อมเป็นวง
ในเมื่อจะจัดการประมูล ก็ยังขาดโรงประมูล
คิดแล้วทำเลย
เขาเลือกพื้นที่ว่างข้างหอการค้า ใช้พลังดินพิทักษ์
ผนังยกตัวขึ้นจากพื้น พื้นที่ไม่ใหญ่ โอบรอบเล็กกว่าหอการค้า
ชั้นหนึ่งคือห้องโถงประมูล เก้าอี้หินเรียงเป็นแถวหันหน้าเข้าหาแท่นจัดแสดง
ด้วยฐานผู้เล่นในตอนนี้ โรงประมูลไม่จำเป็นต้องใหญ่โตมาก
ภายหลังค่อย ๆ ปรับปรุงไป
โรงประมูลนับว่าสร้างเสร็จเรียบร้อย
หลินเป่ยมองดูย่านการค้า เดิมทีลานพลาซ่าค่อนข้างกว้าง ตอนนี้ยัดอาคารห้าหลังแน่นเอี้ยด รู้สึกอึดอัดชอบกล