หลินม่อพารองกัปตันสองคนเหยียบย่านการค้าของเมืองเต่าดำ นำทางพวกเขาเดินลึกเข้าไป
เท้าเหยียบบนทางเดินปูหิน เพิ่งมาถึงร้านค้าแรก ทั้งสามคนก็ชะงักไปพร้อมกัน
บนชั้นหินของร้านผลไม้มีผลไม้หลากชนิด เพิ่งย้ายออกมาจากห้องเย็น ยังคงพ่นไอเย็นออกมา
แต่ละผลฉ่ำน้ำ สดกว่าไม่มีผลไม้ป่าลูกไหนที่พวกเขาเคยเห็นบนเกาะ
กลิ่นหอมของสุกี้เปรี้ยวเผ็ดลอยมาจากทางร้านอาหาร ผสมกับกลิ่นหอมไหม้ของเนื้อย่าง พัดเข้าจมูกเป็นระลอก
หลินม่อสูดจมูกฟุดฟิด
"กลิ่นนี่มัน..."
รองกัปตันคนหนึ่งกำลังกลืนน้ำลายอยู่แล้ว
"นายกฯ สุกี้เปรี้ยวเผ็ดนี่ทำไมกลิ่นหอมกว่าที่เราซื้อจากช่องซื้อขายเยอะจัง"
หลินเป่ยเดินออกมาจากทางเข้าหอการค้าพอดี
"ในช่องซื้อขายของที่ขายล้วนทำไว้แล้วทิ้งไว้พักหนึ่ง ของที่นี่ทำสดกินสด จะเหมือนกันได้ไง"
หลินม่อรู้สึกว่ามีเหตุผล ของทำสดกับของที่ทิ้งไว้สักพัก รสชาติย่อมไม่เหมือนกัน
ก่อนหน้านี้เขาเคยแย่งซื้อสุกี้เปรี้ยวเผ็ดของเมืองเต่าดำในช่องซื้อขายได้มาก่อน รู้สึกว่าอร่อยมากแล้ว
แต่ตอนนี้มายืนอยู่ต่อหน้ากลิ่นนี้ ถึงได้รู้ว่าช่องว่างอยู่ตรงไหน
หลินเป่ยพาทั้งสามคนเดินชมย่านการค้าครบรอบ
หอการค้า ร้านอาหาร ร้านผลไม้ ร้านเสื้อผ้า ล้วนดูหมดแล้ว
หน้าร้านแต่ละแห่งแขวนป้ายไม้ ข้างในเคาน์เตอร์และชั้นวางของจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
"ที่นี่ก็คือย่านการค้าของเมืองเต่าดำ" หลินเป่ยพูดพลางเดินไปด้วย
"ข้าวของด้านในล้วนแปะป้ายราคาชัดเจน พวกคุณมีอะไรต้องการก็สั่งซื้อได้โดยตรง"
"ต่อไปการค้าขายส่วนใหญ่ของเมืองเต่าดำจะย้ายมาอยู่ในย่านการค้า
ในช่องซื้อขายจะเหลือแค่ทรัพยากรทั่วไปบางส่วน และจะจำกัดปริมาณขายด้วย"
หลินม่อฟังออกถึงนัยในคำพูดนี้
"ท่านเทพฯ นี่คุณจะทำให้ทุกคนสร้างนิสัยมาซื้อของที่เมืองเต่าดำใช่ไหม"