ในหอรับภารกิจมีผู้คนอยู่ไม่น้อย
ผนังฉากกั้นทั้งสี่ด้านของโถงใหญ่มีตัวอักษรสีเขียวเรียงเป็นแถว ๆ ปรากฏขึ้นและเคลื่อนไหวไปมา นั่นคือภารกิจที่สำนักประกาศ
กัวเสียงเบียดไปยังผนังด้านที่มีคนบางตา ทันใดนั้นตัวอักษรบนผนังก็เลื่อนขึ้นทีละบรรทัด
“หมู่บ้านเซี่ยเถียนเชิงเขามีภูตผีสิ่งชั่วร้ายอาละวาด คอยดูดเลือดปศุสัตว์ หากสังหารได้จะได้รับ 200 แต้มแลกเปลี่ยน”
“มีปีศาจพยัคฆ์อยู่ที่ผาหู่เซียว กำจัดได้จะได้รับ 100 แต้ม”
“เก็บหญ้าขุยหยางที่ภูเขาไป๋อวิ๋น ต้นละ 100 แต้ม”
ภูตผีในหมู่บ้านเซี่ยเถียนให้แต้มสูงที่สุด แต่เขาไม่เคยพบสิ่งชั่วร้ายมาก่อน จึงไม่รู้ว่ามันมีวิธีการเช่นไร ทำให้ยังตัดสินใจไม่ถูก
ปีศาจพยัคฆ์ให้ 100 แต้ม ฟังดูเหมือนง่าย ทว่าในเมื่ออีกฝ่ายเป็นสัตว์ปีศาจ อย่างไรก็คงมีฝีมืออยู่บ้าง
การเก็บสมุนไพรดูปลอดภัยกว่า แต่ได้เพียงต้นละ 100 แต้ม ต้องเดินทางไปกลับ ไม่รู้ว่าจะหาได้หรือไม่ด้วยซ้ำ
ขณะที่กัวเสียงกำลังลังเลว่าจะรับภารกิจใดมาฝึกมือ จู่ ๆ มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านหลังคว้าหมับเข้าที่แขนเขา “เหตุใดเจ้าถึงมารับภารกิจที่นี่?”
อู๋ฉีเฟยเบียดเข้ามาข้างกัวเสียง กวาดตามองผนังแล้วเอ่ยเสียงเบา “แต้มทางนี้น้อย คนเลยพากันไปทางตะวันตก”
“ทางตะวันตก?”
“ตามข้ามา”
อู๋ฉีเฟยดึงกัวเสียงเบียดไปยังผนังฉากกั้นฝั่งตะวันตกของโถงใหญ่
ผู้คนที่อยู่หน้าผนังด้านนี้มีมากกว่าด้านเมื่อครู่หลายเท่า ทุกคนแหงนหน้ามอง ดวงตาเป็นประกาย
“ภูเขาเยี่ยนโหลวเกิดกระแสสัตว์อสูรบุกลงเขา ปีศาจอสูรลงมากินคน สำนักประกาศภารกิจปราบล้าง แต้มต่ำสุด 200 แต้ม สูงสุด 600 แต้ม”
กัวเสียงมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “เป็นปีศาจอสูรระดับหนึ่งเหมือนกัน เหตุใดแต้มถึงต่างกันมากนัก?”