คืนนั้น กัวเสียงซ่อนตัวอยู่บนหลังคาบ้านหลังหนึ่งทางตะวันออกของหมู่บ้านอย่างระมัดระวัง
ลมเริ่มพัดในช่วงครึ่งหลังของยามดึก หลังจากนั้นเมฆก้อนใหญ่ก็ลอยเข้ามาปกคลุม ทำให้ผู้คนรู้สึกใจคอไม่ดี
จู่ ๆ ทะเลสาบริมหมู่บ้านก็เปล่งแสงสีแดง ภายในยังปรากฏเงาคนผู้หนึ่ง กำลังพึมพำเสียงต่ำว่า “...ดูดซับอีกครั้งเดียว...บาดแผลก็จะมั่นคงแล้ว...”
“...กลับไป...กลับสำนักไปรายงาน...”
เดิมทีกัวเสียงกำลังจ้องเงาร่างนั้นเขม็ง ทว่าเสียงวัวร้องยาวแหลมและโหยหวนพลันดังขึ้น
สีหน้าของเขาเย็นเยียบ พลังวิญญาณใต้ฝ่าเท้าพลันเร่งเร้า เขาใช้ก้าววิญญาณเหินพุ่งออกจากหลังคา เพียงสองจังหวะก็ไปถึงคอกวัว
สิ่งที่จู่โจมวัวเหลืองไม่ใช่งู แต่กลับเป็นเส้นผมยาวสีดำกองใหญ่!
เส้นผมเปียกชุ่ม พันรอบคอของวัวเหลืองไว้
ขาทั้งสี่ของวัวเหลืองอ่อนแรง ดวงตาเหลือกขาว น้ำลายฟูมปาก ภายในกลุ่มเส้นผมยังมีบางสิ่งคล้ายเส้นสีแดงไหลเวียนอยู่ราง ๆ
กัวเสียงไม่ลังเล ชักดาบเหล็กออกจากฝักเสียงเคร้ง แล้วฟันลงไปอย่างรุนแรง
“ตูม!”
ตรงจุดที่แสงดาบฟาดลง เส้นผมสีดำกว่าสิบกระจุกขาดสะบั้นพร้อมกัน กระจายเกลื่อนพื้น
วัวเหลืองล้มตุ้บลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนัก
เส้นผมสีดำที่ขาดสะบั้นบิดตัวอยู่บนพื้นสองสามครั้ง ก่อนจะหดกลับพร้อมกัน แล้วเลื้อยหนีไปทางทะเลสาบแนบพื้นดิน
“คิดจะหนีหรือ!”
กัวเสียงไล่ตามไป ฟันดาบอีกสองครั้ง
ดาบทั้งสองครั้งนี้หนักหน่วงกว่าครั้งแรก คมลมดาบกวาดผ่านจนพื้นดินถูกไถเป็นร่องลึกสองสาย ทว่ากลับฟันเส้นผมสีดำขาดได้เพียงท่อนสั้น ๆ เท่านั้น!