“ข้า กัวเสียง ขอสาบานนับแต่วันนี้”
กัวเสียงจ้องดวงตาสตรีตรงหน้า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชูสามนิ้วขึ้น
“หากข้าแพร่งพรายเรื่องแปลงโอสถของหอรวมสมบัติให้คนนอกแม้แต่ครึ่งคำ ขอให้...พลังบำเพ็ญของข้าสูญสิ้น ตายในป่ารกร้างไร้ผู้เก็บศพ”
สตรีหัวเราะเบา ๆ สองครั้งแล้วพยักหน้า “ของสองสิ่งนี้เป็นของเจ้าแล้ว พลังบำเพ็ญของเจ้าต่ำ เสื้อคลุมผืนนี้หยดเลือดเพื่อรับนายได้”
เด็กหนุ่มผู้นี้รู้ความไม่น้อย น่าเสียดายที่พรสวรรค์ไม่ดีนัก มิฉะนั้นรับเข้าหอรวมสมบัติก็ไม่เลว
“ขอบคุณขอรับ”
กัวเสียงก้าวไปข้างหน้า กรีดปลายนิ้วแล้วหยดเลือดลงบนเสื้อคลุมผืนนั้น จากนั้นจึงเก็บของทั้งสองชิ้นไป
“ไปเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปแปลงโอสถ”
ทั้งสามลงจากชั้นบนด้วยกัน เดินผ่านประตูวงเดือนเข้าไปยังลานด้านหลังของหอรวมสมบัติ
ลานด้านหลังกว้างใหญ่ กำแพงสูงล้อมรอบทั้งสี่ด้าน เดินลึกเข้าไปอีกและอ้อมกอไผ่ กัวเสียงก็พลันหยุดฝีเท้า
ในลานแห่งนี้มีเหยี่ยวดำตัวหนึ่งอยู่ด้วย!
เหยี่ยวดำตัวนั้นมีขนสีดำสนิททั่วร่าง สูงราวหนึ่งจั้งกว่า
กัวเสียงอยู่ห่างจากมันราวยี่สิบก้าวก็รู้สึกแน่นหน้าอก นี่ถึงกับเป็นสัตว์ปีศาจขั้นสร้างฐาน!
สตรีเหลือบมองเขา ก่อนยกมือสะบัด
พลังไร้รูปร่างชั้นหนึ่งปกคลุมร่างกัวเสียง แรงกดดันนั้นพลันถูกกั้นไว้ด้านนอก
ยังไม่ทันได้หายใจคล่อง สตรีก็ฉวยตัวเขาไว้แล้วพาบินขึ้นไปบนหลังเหยี่ยวดำ พลางตวาดเสียงต่ำ “ไป!”
เหยี่ยวดำได้ยินคำสั่ง จึงสยายปีก ก่อนทะยานขึ้นจากพื้นพร้อมเสียงพรึ่บ
เสียงลมหวีดหวิวกระหน่ำข้างหู กัวเสียงคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่บนหลังเหยี่ยว มือทั้งสองขยุ้มขนบนหลังมันไว้แน่น