ฟู่!
ปราณกระบี่สีชาดหลายสิบสายพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำทั้งสี่!
ชายฉกรรจ์อาศัยแสงเจิดจ้าจากยันต์ที่ระเบิดขึ้น ปลายเท้าถีบโคลนอย่างแรง ก่อนจะเผ่นหนีไปทางป่าทึบสุดชีวิต!
“วิชากระจอกเช่นนี้ยังกล้าอวดดี”
ทันทีที่ฝนกระบี่สีชาดโปรยลงมา ชายร่างผอมคนหนึ่งซึ่งอยู่ท้ายขบวนชายชุดดำก็แค่นเสียงเย็น กระบี่เล่มหนึ่งพลันเปล่งประกายวาบจากเอวของเขา กวาดทำลายฝนกระบี่ที่พุ่งเข้ามาจนหมดสิ้น!
จากนั้นผู้บำเพ็ญชุดดำก็ไหววูบ ร่างทะยานขึ้นลงไม่กี่ครั้ง ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นเงาดำสายหนึ่ง พริบตาเดียวก็ไล่ตามไปตามถนนโคลนยาวหลายสิบจั้ง!
คมกระบี่วาววับกรีดห้วงสุญญตา ศีรษะหนึ่งลอยละลิ่วขึ้นฟ้า!
ศพไร้หัววิ่งต่อไปอีกห้าหกก้าว จึงล้มกระแทกพื้นโคลน กระเซ็นเปรอะเปื้อนทั่วร่าง
ตั้งแต่ลงมือจนตัดศีรษะ ใช้เวลาเพียงสองสามลมหายใจเท่านั้น
ผู้บำเพ็ญชุดดำเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างไร้อารมณ์ แล้วสะบัดมือเรียกถุงเก็บของสองใบให้ลอยมาตกลงบนฝ่ามือ “มดปลวก!”
ตรงหัวมุมสุดถนน ชายชุดดำอีกสองคนจูงโซ่เหล็กหนาสีดำเดินมา ปลายโซ่คล้องสุนัขดำตัวใหญ่สามตัว สูงเกือบเท่าคน
สุนัขร้ายเหล่านั้นมีขนมันเงาทั่วทั้งตัว ดวงตาแดงฉาน น้ำลายเหนียวข้นไหลย้อยเป็นสาย เห็นชัดว่าเป็นสัตว์ร้ายขั้นหนึ่งระดับล่าง!
พอได้กลิ่นคาวเลือดเข้มข้น สุนัขดำก็เห่ากรรโชกอย่างตื่นเต้นไม่หยุด เสียงคำรามต่ำดังออกมาจากลำคอ
“ปล่อย”
ผู้บำเพ็ญชุดดำทั้งสองปลดโซ่เหล็กอย่างไม่ใส่ใจ
สุนัขร้ายทั้งสามพุ่งเข้าหาศพที่แหลกเละสองร่าง แล้วฉีกกระชากกัดกินเนื้ออย่างบ้าคลั่ง!