สวี่หลินมองธนบัตรปลอมในมือ ก่อนเงยหน้ามองชายตรงหน้าแล้วถามว่า “ลุงเจ้า คุณแน่ใจใช่ไหมว่าเงินนี่หล่นออกมาจากกล่องของเจ้าอู่?”
“แน่ใจ” ลุงเจ้าพยักหน้า
“เรื่องใหญ่แล้ว!”
สวี่หลินสูดหายใจลึก
ธนบัตรปลอมสองล้านหยวน แถมยังทำเลียนแบบได้แนบเนียนขนาดนี้ ต้องเป็นฝีมือของผู้เชี่ยวชาญอย่างแน่นอน
ของแบบนี้มีแต่แก๊งปลอมธนบัตรตัวจริงเท่านั้นที่ทำได้
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่หมึกกับกระดาษที่ใช้ทำธนบัตรปลอม คนทั่วไปก็หาไม่ได้แล้ว
เขาลองสัมผัสอย่างละเอียด ไม่ว่าจะพิจารณาจากด้านไหนก็เรียกได้ว่าเหมือนของจริงจนแยกไม่ออก
“ลุงครับ เงินส่วนนี้ผมให้ลุงยืมไปก่อน”
สวี่หลินพูดพลางหยิบบัตรอีกใบของตัวเองออกมา แล้วบอกว่า “พ่อครับ พ่อไปถอนเงินกับลุงจางด้วยกันก่อนนะครับ ผมจะไปโรงพยาบาลดูเสี่ยวอู่กับเสี่ยวเคอ ต้องรู้รายละเอียดของคดีนี้ให้ชัดก่อน”
“ได้ ระวังตัวด้วย” พ่อสวี่พยักหน้าตอบ
สวี่หลินออกจากบ้าน ตรงไปโรงพยาบาลทันที
ถึงอำเภอกวงหัวจะเป็นเพียงอำเภอเล็ก ๆ แต่โรงพยาบาลของที่นี่ก็ถือว่าไม่เลว อุปกรณ์และแพทย์ด้อยกว่าเมืองเจียงหยุนเพียงเล็กน้อย การผ่าตัดให้เจ้าอู่กับพวกจึงไม่ใช่เรื่องยากนัก
สวี่หลินเข้าไปในโรงพยาบาล ไม่นานก็หาห้องพักผู้ป่วยของทั้งสองคนเจอ
ทันทีที่เข้าไป เขาก็เห็นหญิงวัยกลางคนสองคนกำลังดูแลผู้ป่วยทั้งสองอยู่ในห้อง ข้าง ๆ ยังมีเด็กสาวอายุราวสิบห้าสิบหกปีคอยช่วยอยู่ด้วย
“พี่หลินจื่อ!”
เด็กสาวตาไว พอเห็นสวี่หลิน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าก็พลันเปล่งประกายด้วยความดีใจ