กองบัญชาการเมือง เมืองเจียงหยุน ห้องทำงานของผู้กำกับเซี่ยเหวยไห่
เปรี้ยง!
ประตูถูกเตะเปิดผาง ร่างหนึ่งเดินเข้ามาด้วยท่าทางฉุนเฉียว
ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี
เขาสวมสูทสีดำ ทุกอิริยาบถแผ่รัศมีน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงท่าทีเกรี้ยวกราด
แต่เมื่อเทียบกับเซี่ยเหวยไห่แล้ว เขาขาดความสง่าผ่าเผยและน่าเกรงขาม กลับมีความเด็ดขาดฉับไวแบบคนทำธุรกิจมากกว่า
“เซี่ยเหวยไห่ ฉันฝากให้นายช่วยดูแลลูกสาวฉัน แล้วนี่คือวิธีที่นายดูแลเธอหรือ?”
ผู้มาเยือนโกรธจัด ชี้หน้าด่าเซี่ยเหวยไห่ทันที โดยไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อยว่าอีกฝ่ายเป็นผู้กำกับกองบัญชาการเมือง
“ผู้กำกับเซี่ย...” เลขานุการเดินเข้ามา แต่ถูกเซี่ยเหวยไห่โบกมือไล่ออกไป
ผู้กำกับกองบัญชาการเมืองยิ้มกว้างแล้วพูดว่า “พี่เหยียน ในที่สุดก็กลับมาแล้วนะ เป็นยังไงบ้าง วันหยุดสองเดือนนี้สบายดีไหม?”
“เลิกพูดอ้อมค้อมได้แล้ว” เหยียนเจิ้งหลินโบกมือ ก่อนพูดว่า “เซี่ยเหวยไห่ บอกมาว่าเป็นเด็กคนไหน? ให้มันเอาเงินมาคืน ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
เซี่ยเหวยไห่ถามว่า “นายพูดเรื่องอะไร?”
“เรื่องอะไรอะไรงั้นหรือ? นายยังกล้าถามอีกเหรอ เงินสองพันหนึ่งร้อยล้านของฉัน นั่นเป็นเงินทุนเชิงกลยุทธ์สำหรับไตรมาสสามของกลุ่มบริษัท รีบเอามาคืนเดี๋ยวนี้!” เหยียนเจิ้งหลินเบิกตาโพลงด้วยความโมโห ถ้ากัดคนได้ ตอนนี้เขาคงอยากกัดอดีตสหายร่วมรบคนนี้ให้ตายคาที่
ในที่สุดเซี่ยเหวยไห่ก็เข้าใจแล้วว่า สวี่หลินเก็บเงินสองพันหนึ่งร้อยล้านก้อนนั้นไว้
เด็กคนนี้ใจกล้าเกินไปแล้ว!