สวี่หลินงุนงงอยู่บ้าง พลางคิดในใจว่า พ่อครับ ต่อให้จะตำหนิผม อย่างน้อยก็ให้ผมเข้าบ้านก่อนสิ
“ตาแก่ ฉันรู้ว่าในใจแกมีเรื่องขุ่นเคือง แต่เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับหลินจื่อของบ้านเรา? ยังกล้ามาขวางประตูอีก คิดจะกบฏหรือไง”
แม่สวี่ดึงพ่อสวี่ออกไปทันที ก่อนเปิดประตูต้อนรับลูกชายเข้าบ้าน
มุมปากพ่อสวี่กระตุก แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร
สวี่หลินมองสีหน้าอัดอั้นของพ่อแล้วอดแอบหัวเราะสองครั้งไม่ได้
ก่อนเกษียณ คุณพ่อท่านนี้เป็นรองผู้อำนวยการโรงงานเครื่องจักร มีลูกน้องอยู่ในความดูแลหลายร้อยคน ได้รับฉายาว่าเป็นคนเที่ยงตรงไม่เห็นแก่หน้าใคร ทั้งชีวิตไม่เคยทำตัวไร้ประโยชน์ในตำแหน่งหน้าที่หรือฝ่าฝืนกฎหมาย
ด้วยนิสัยส่วนตัว เขาจึงเกลียดคนประเภทนี้มากเช่นกัน
แต่หากเป็นคนดี ขยันขันแข็ง ไม่ว่าใครเขาก็จะมองด้วยสายตาชื่นชม และหากช่วยได้ก็จะช่วยอย่างเต็มที่
ผู้ชายที่พูดคำไหนคำนั้นและวางอำนาจมาครึ่งค่อนชีวิต พออยู่ต่อหน้าภรรยาของตัวเองกลับกลายเป็นฝ่ายถูกข่มอยู่เสมอ
ตอนแม่สวี่คลอดสวี่หลิน ในยุคนั้นสภาพการแพทย์ยังจำกัด เธอเกือบเสียชีวิตจากการคลอดยากและเสียเลือดมาก
นับตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา ผู้ชายคนนี้ก็อ่อนโยนกับภรรยาเสมอ แม้แต่คำดุด่าก็ไม่เคยพูดสักคำ
เขามักบอกสวี่หลินว่า ตัวเขาติดค้างแม่สวี่อยู่
แต่ในสายตาของสวี่หลิน นี่ก็เป็นความยิ่งใหญ่ของลูกผู้ชายอย่างหนึ่งไม่ใช่หรือ?
หลังวางของบำรุงสุขภาพกับใบชากองใหญ่ลง สวี่หลินก็นั่งบนโซฟาแล้วถามว่า “พ่อครับ ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
พ่อสวี่พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “จางเคอกับเจ้าอู่ ลูกคงไม่ลืมใช่ไหม?”