วางสายแล้ว เขาคืนโทรศัพท์ให้เซี่ยเหวยไห่ อีกฝ่ายมองเขาด้วยสีหน้ามึนงง ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ ก่อนพูดว่า “สวี่ แกใจร้อนเกินไปแล้ว ทำแบบนี้จะทำให้แกตกอยู่ในปัญหาไม่รู้จบ”
สวี่หลินตอบว่า “ปัญหาอะไรล่ะครับ ข้างบนผมก็มีคนเหมือนกัน”
“ข้างบนแกมีคน?” เซี่ยเหวยไห่ชะงักไป เจ้าหนุ่มนี่มีเส้นสายแข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
สวี่หลินหัวเราะหึ ๆ หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาแล้วกดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง
ไม่นาน ปลายสายก็รับโทรศัพท์
“ฮัลโหล!” เสียงทรงอำนาจดังมาจากอีกฝั่ง
สวี่หลินรีบพูดว่า “ท่านรองหวย ผมโดนรังแกแล้ว ท่านจะจัดการไหมครับ?”
พอเซี่ยเหวยไห่ได้ยินคำว่า “ท่านรองหวย” ก็แทบตื่นเต้นจนตบเข่าตัวเอง
จริงด้วย!
เขาลืมไปเสียสนิทว่าสวี่หลินเป็นคนที่ท่านรองหวยให้ความสำคัญมาก่อน แถมยังเคยให้เบอร์โทรศัพท์ไว้ด้วย
ที่สวี่หลินพูดไม่ผิด ข้างบนมีคนจริง ๆ แถมยังเป็นคนที่มีอำนาจมากพอจะส่งเรื่องไปถึงเบื้องบนได้
ระดับรองรัฐมนตรี แม้จะไม่เท่าผู้นำระดับสูงของมณฑล แต่คนที่มาจากเมืองหลวงย่อมอยู่เหนือคนในท้องถิ่นหนึ่งขั้นอยู่แล้ว กล่าวคือท่านรองหวยผู้นี้มีตำแหน่งเทียบเท่าผู้นำสูงสุดของมณฑลไห่หยวน
คนระดับนี้จะกลัวเครือข่ายเส้นสายของหวังลี่ต้าได้อย่างไร?
ไม่มีทางอยู่แล้ว!
แต่ในเวลานี้ หวยจื้ยวานที่อยู่ปลายสายได้ยินคำพูดของสวี่หลินแล้วเห็นได้ชัดว่าไม่พอใจอยู่บ้าง
เจ้าหนุ่มนี่ จู่ ๆ ก็โทรมาหาเขา แล้วเปิดปากบอกว่าโดนรังแกเนี่ยนะ?
“โดนรังแกแล้วมาหาฉัน สวี่ แกทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ”
น้ำเสียงของหวยจื้ยวานทุ้มต่ำลง แฝงความห่างเหินอยู่เล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่าตัวเองประเมินสวี่หลินสูงเกินไป