เมื่อสวี่หลินเปิดโปงไพ่ตายในมือ หวังลี่ต้าก็ตกใจเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิม
เขายิ้มแล้วส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “ต่อให้คุณรู้แล้วจะทำอะไรได้? หรือจะจับคนพวกนั้นให้หมดทั้งแก๊ง? อย่าลืมสิ ศิษย์ที่คนพวกนั้นปั้นขึ้นมา บางคนเข้าไปอยู่ในระดับมณฑลแล้ว แถมยังดำรงตำแหน่งสำคัญอีกด้วย”
สวี่หลินยิ้มเช่นกัน เขายักไหล่แล้วพูดว่า “จะจัดการคนพวกนั้นอย่างไร เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ข้างบน ส่วนงานของผมก็คือพาพวกคุณเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม”
“ผมบอกแล้วไงว่า ต่อให้คุณจับผมไป พรุ่งนี้ผมก็ออกมาได้โดยไม่มีรอยขีดข่วนอยู่ดี แล้วมันจะมีความหมายอะไร? สู้ปล่อยผมตอนนี้ ให้ผมผ่าตัดให้เสร็จไม่ดีกว่าหรือ ขอแค่ผมยังมีชีวิตอยู่ ผมรับประกันได้ว่าครอบครัวของรองหัวหน้ากองสวี่จะมีทรัพยากรทางการแพทย์ใช้ไปตลอดชีวิตที่เหลือ”
“รองหัวหน้ากองสวี่ คุณคงรู้แล้วสินะว่าทรัพยากรทางการแพทย์ที่ผมพูดถึงคืออะไรกันแน่?”
สวี่หลินตอบว่า “ผมรู้ดี ชัดเจนมากด้วย แต่ผมไม่คิดจะกลายเป็นสัตว์เดรัจฉานที่ไม่เห็นชีวิตคนอื่นสำคัญ เพื่อสนองความต้องการส่วนตัวของตัวเอง หวังลี่ต้า คุณเลือกคนผิดแล้ว”
“อีกอย่าง คุณมั่นใจในตัวเองเกินไปแล้ว ใครบอกว่าผมจะจับคุณกลับไป?”
“คุณหมายความว่าอย่างไร?”
สีหน้าของหวังลี่ต้าเปลี่ยนไปทันที
มุมปากของสวี่หลินค่อย ๆ ยกขึ้น เขาหันไปพูดกับหวงเหวยหานที่อยู่ด้านหลังว่า “พี่หวง เตรียมถอนกำลังได้แล้ว ในเมื่อคุณหวังบอกว่าพวกเราจับเขาไม่ได้ งั้นก็ไม่จับแล้ว”
“ไป ๆ ๆ ถอนกำลัง ถอนกำลัง!” หวงเหวยหานฟังบทสนทนาของทั้งคู่มาตลอด พอได้ยินสวี่หลินพูดแบบนี้ก็เข้าใจทันทีว่าเขาคิดจะทำอะไร
เขาจึงโบกมือเรียกทุกคนแล้วพูดว่า “อย่าลืมพาชาวต่างชาติพวกนั้นกลับไปด้วย แล้วก็พาพวกหมอไปด้วยกันให้หมด อ้อ พี่น้องที่ปฏิบัติการภาคพื้นดิน จับคนได้ครบหรือยัง?”