เมื่อคำสั่งของสวี่หลินถูกส่งลงมา พี่น้องฝ่ายสืบสวนทุกคนก็เริ่มลงมือทันที
การตรวจสอบสายโทรศัพท์ร้องเรียนทั้งหมด สำหรับพวกเขาแล้วนับเป็นงานชิ้นใหญ่ไม่น้อย
ขณะนั้นเอง มีชายคนหนึ่งเดินทางมาถึงโรงแรมที่สวี่หลินกับพวกพักอยู่
ชายคนนี้มีรูปร่างอ้วนท้วม กลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั้งตัว ดวงตาเรียวยาว เวลามองใครก็ชวนให้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
คนที่เดินนำทางให้เขาอยู่ข้างหน้า ก็คืออู๋เสี่ยวเฟิงนั่นเอง
“หัวหน้าหวง รองหัวหน้าสวี่ ผู้กำกับของพวกเราต้องการพบพวกคุณทั้งสองครับ” เขาเอ่ยขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มขมขื่น
ผู้กำกับคนนั้นกวาดตามองทั้งสองคน ก่อนจะแสร้งทำเป็นเหลือบมองอู๋เสี่ยวเฟิงอย่างไม่ตั้งใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า “หัวหน้ากองทั้งสองท่านช่างมีอำนาจบาตรใหญ่เสียจริง เพิ่งมาถึงอำเภอกวงหัว ก็เรียกใช้คนของผมกันแล้ว”
เมื่อหวงเหวยหานกับสวี่หลินเห็นชายอ้วนที่กลิ่นเหล้าคลุ้งเดินเข้ามา สีหน้าของทั้งคู่ก็เย็นชาลงทันที
หวงเหวยหานกล่าวว่า “ขออภัยครับ ผู้กำกับฉี พวกเราร้อนใจอยากทำคดีให้เร็วที่สุด จริง ๆ แล้ว...”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่เหตุผลที่พวกคุณจะไม่รายงานแล้วเรียกใช้คนของผม!” ฉีตาชงขัดขึ้นทันทีโดยไม่รอให้หวงเหวยหานพูดจบ น้ำเสียงเฉียบขาดอย่างยิ่ง
สีหน้าของหวงเหวยหานหม่นลงเล็กน้อย
แต่เขายังคงอดทนพูดต่อว่า “ผู้กำกับฉี สถานการณ์เร่งด่วนจริง ๆ แล้ว...”
“ไม่ต้องมาพูดเรื่องเหลวไหลพวกนี้กับผม มาจับคนในเขตของผม อย่างน้อยก็ควรบอกผมสักคำก่อนใช่ไหม? พวกคุณจับหวังเหลียงกับพวกไปทั้งอย่างนั้น เห็นผมอยู่ในสายตาบ้างหรือเปล่า?”
หวงเหวยหานถูกขัดจังหวะอีกครั้ง เพลิงโทสะในดวงตาเริ่มลุกโชน