“ใช่ คดีฆาตกรรม”
สวี่หลินพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ส่วนนายธนาคารคนนี้ ตอนนี้พวกเราทำให้อีกฝ่ายไหวตัวแล้ว เก็บหวังเหลียงไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีก ฝ่ายนั้นทำกิจการได้ใหญ่โตขนาดนี้ เวลาลงมือย่อมระมัดระวังอย่างยิ่ง”
“อีกอย่าง พวกเขาคงไม่ได้มีหวังเหลียงเป็นคนกระจายสินค้าแค่คนเดียวหรอก จัดการหวังเหลียงไปหนึ่งคน พวกเขาก็ต้องหาคนที่สองมาแทนแน่ ตอนนี้สิ่งที่ผมคิดคือ ธนบัตรปลอมพวกนี้พิมพ์และผลิตขึ้นที่ไหนกันแน่”
สวี่หลินหรี่ตาลง แทนที่จะวิ่งวุ่นไล่กวาดล้างธนบัตรปลอมไปทั่วทุกแห่ง สู้หาต้นตอให้เจอแล้วกวาดล้างให้สิ้นซากในคราวเดียวจะดีกว่า
“ครับ ผมเข้าใจแล้ว” อู๋เสี่ยวเฟิงพยักหน้า
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ในใจกลับมองรองหัวหน้ากองที่อายุน้อยกว่าและมียศสูงกว่าตนด้วยความสงสัยอย่างยิ่ง พลางคิดว่าเทพในตำนานคนนี้จะลงมืออย่างไรกันแน่
ทั้งสองกลับมาที่ห้องทำงาน แม้จะเพิ่งออกไปได้ไม่นาน แต่หวังเหลียงกับพวกไม่มีใครกล้าขยับแม้แต่คนเดียว
อู๋เสี่ยวเฟิงกลับมาถึงก็เรียกลูกทีมทันที เตรียมพาหวังเหลียงกับพวกออกไป
แต่สวี่หลินกลับโบกมืออีกครั้งแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้อง คนพวกนี้ให้กองสืบสวนสอบสวนคดีอาชญากรรมของกองบัญชาการเมืองรับช่วงต่อโดยตรง”
สิ้นคำพูด สีหน้าของหวังเหลียงกับพวกก็ซีดเผือดทันที
ถ้าอยู่ที่อำเภอกวงหัว พวกเขาอาจอาศัยเส้นสายช่วยลดโทษได้บ้าง อย่างน้อยที่สุดก็อาจเจ็บตัวน้อยลงหน่อย
แต่ถ้าถูกส่งไปกองสืบสวนสอบสวนคดีอาชญากรรมของกองบัญชาการเมือง ต่อให้อยู่ในสถานกักกัน ก็ต้องถูกรีดจนหมดตัวแน่
จบแล้ว
นี่คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวของพวกเขา