เมื่อได้ยินคำถามที่แฝงความตกใจของท่านรองหวย สวี่หลินก็ตอบอย่างสงบนิ่งว่า “สืบได้ก็รู้แล้วไง”
หวยจื้ยวาน “...”
เด็กนี่ พูดจาได้เด็ดจริง ๆ
เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ฉันรู้แล้ว”
ปั้ก!
สายถูกตัดไป
สวี่หลินอึ้งไป
จบแค่นี้เหรอ?
ไม่พูดอะไรสักคำ ไม่มีคำสั่งอะไรทั้งนั้น มีแค่สี่คำสั้น ๆ ว่า “ฉันรู้แล้ว” งั้นเหรอ?
เขาอยากโทรหาท่านรองหวยอีกครั้ง แต่คิดไปคิดมาก็ช่างมันดีกว่า ถ้าโดนด่าอีกจะทำยังไง?
ช่างเถอะ มีอะไรค่อยว่ากันพรุ่งนี้ นอนดีกว่า
สวี่หลินโยนทุกเรื่องไว้ข้างหลัง แล้วเปิดระบบทันที เขาเรียกหน้าจอตรามาร์กพิเศษออกมาดู เด็กหนุ่มสวมแว่นคนนั้นกำลังควบคุมคอมพิวเตอร์อยู่
เขามองระยะทาง 20 กิโลเมตร อีกฝ่ายยังคงอยู่นิ่งกับที่
หมายความว่าอีกฝ่ายยังอยู่ในอำเภอกวงหัว สวี่หลินจึงไม่ได้ใส่ใจ หลับตาลงแล้วผล็อยหลับไปอย่างสนิท
เขาหลับยาวจนถึงประมาณตีห้าของรุ่งเช้าวันถัดมา ก่อนจะถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์ที่ดังรัวอย่างเร่งด่วน
เห็นว่าเป็นเบอร์แปลกหน้า เขาก็ไม่ได้โมโห แค่ขยี้ตาแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับตามใจ
“ฮัลโหล สวัสดี ผมเฮย์จื่อจากทีมสาม”
เสียงแหบพร่าของชายคนหนึ่งดังมาจากปลายสาย
สวี่หลินชะงักไป ก่อนจะเผลอพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “คุณจะมาเล่นหมากล้อมกับผมเหรอ?”
ชายหนุ่มวัยประมาณสามสิบห้าหรือสามสิบหกปีที่อยู่อีกฝั่งของสายกระตุกมุมปาก เขาลูบศีรษะล้านเลี่ยนของตัวเองแล้วพูดว่า “ผมไม่ได้ล้อเล่น ท่านรองหวยให้ผมมาหาคุณ”