“สวี่หลิน! คนอยู่ไหน?”
“เหล่าสวี่!”
“รองหัวหน้ากองสวี่?”
หวงเหวยหานพาทุกคนมาถึงบริเวณกำแพง มองไปรอบ ๆ ที่ว่างเปล่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
พวกเขาพยายามไล่ตามสุดกำลังแล้ว แต่ดันถูกลูกกรงเหล็กตรงประตูโรงเรียนขวางไว้ พอเปิดประตูได้ก็รีบตามไป ทว่ากลับเห็นสวี่หลินวิ่งไปทางด้านหลังอาคารเรียน แล้วหายลับไปในพริบตา
ตามมาถึงตรงนี้แล้ว กลับไม่เห็นแม้แต่เงาคน
“อยู่นอกกำแพง พวกคุณมาทางนี้ได้เลย!”
สวี่หลินมองทูเฟอร์ที่นอนแผ่อยู่บนพื้นเหมือนหมาตาย แล้วตะโกนเข้าไปในกำแพง
พอได้ยินเสียง หวงเหวยหานก็พุ่งตัวออกไปทันที แต่กลับพลาดท่าดังป้าบ
ขายหน้าชะมัด ปีนขึ้นไปไม่ได้ แถมยังเกือบหน้าคะมำลงพื้นอีก
เขาถลึงตามองคนข้างหลัง “เฉินหัว ไม่มีไหวพริบเอาเสียเลยหรือไง?”
“อ้อ ๆ มาแล้วครับ”
เฉินหัวรีบเข้าไปช่วยดันหวงเหวยหานให้ปีนขึ้นไป
แต่ในตอนนั้น อู๋เสี่ยวเฟิงกลับถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะพุ่งเข้าหากำแพงอย่างแรง เขาเหยียบผนังติดกันสามก้าว ใช้สองมือคว้าขอบกำแพงไว้แน่น แล้วพลิกตัวขึ้นไปได้ในคราวเดียว
“โห!” หวงเหวยหานเบิกตาค้าง
สวี่หลินเก่งขนาดนั้นคนเดียวก็พอเข้าใจได้ แล้วทำไมคนที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็นอย่างหมอนี่ถึงเก่งขนาดนี้ด้วย?
ไม่นาน ทุกคนก็ปีนข้ามกำแพงแล้วกระโดดลงมาด้านนอก
เมื่อเห็นทูเฟอร์ที่ถูกสวี่หลินควบคุมไว้ยังคงดิ้นรนอยู่บนพื้น ทุกคนก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่
แขนขาแทบใช้การไม่ได้หมดแล้ว พี่ชายคนนี้โหดเหี้ยมจริง ๆ
สวี่หลินพูดว่า “ยังมีอีกคนหนีไปได้ พาตัวคนนี้กลับไปก่อนเถอะ!”
พูดจบ เขาก็มองลึกเข้าไปในแนวต้นไม้ของสวนผลไม้เบื้องหน้า มุมปากประดับรอยยิ้มประหลาดจาง ๆ