หลังเสียงปืนดังขึ้น ป่าดงดิบก็พลันเงียบสงัด ทุกคนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอึดอัดกดดันอย่างยิ่ง
หงเหวินฮั่นกับเส้าฉางชิงมีสีหน้าเคร่งเครียด
คนหนึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยรบพิเศษหน่วยเหยี่ยว แห่งกองพันรบพิเศษนกเหยี่ยวแดง กองพลที่หก เขตยุทธการตะวันตกเฉียงใต้
อีกคนเป็นรองหัวหน้ากองสืบสวนสอบสวนคดีอาชญากรรม เมืองหนานหลิน
เป้าหมายของพวกเขาในครั้งนี้คือกลุ่มทหารรับจ้างที่ลอบเข้ามาในดินแดนต้าเซี่ย
คนของกองสืบสวนสอบสวนคดีอาชญากรรมเป็นผู้ได้ข่าวกรองมา พวกเขาเริ่มปฏิบัติการก่อน แล้วตามร่องรอยมาจนถึงบริเวณนี้
เพราะหวั่นเกรงตัวตนของศัตรู พวกเขาจึงร้องขอกำลังสนับสนุนจากกองพันพิเศษนกเหยี่ยวแดง ซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด
คาดว่ากองกำลังหลักของพวกเขาต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองชั่วโมงกว่าจะมาถึงที่นี่
แต่ไม่ว่าทหารรับจ้างพวกนั้นจะวางแผนอะไรไว้ พวกเขาก็จะกวาดล้างคนเหล่านี้ให้หมด
หงเหวินฮั่นสูดลมหายใจลึก แล้วพูดผ่านวิทยุสื่อสารประจำตัวว่า “ลี่เหมา รีบเข้าประจำตำแหน่ง หาตำแหน่งพลปืนซุ่มยิงของอีกฝ่ายให้เจอ”
“รับทราบ!” ลี่เหมาขานตอบ
จากนั้นหงเหวินฮั่นหันไปมองเส้าฉางชิงแล้วพูดว่า “หัวหน้าเส้า ติดต่อศูนย์บัญชาการ พวกเราอาจถูกเปิดเผยก่อนกำหนด ผมคิดว่ามีคนอีกกลุ่มกำลังปฏิบัติการอยู่”
ในฐานะผู้บังคับบัญชาหน่วยรบพิเศษ เขารู้ดีว่าเสียงปืนเมื่อครู่นี้หมายถึงอะไร
“คนอีกกลุ่มหนึ่งหรือ?”
สีหน้าของเส้าฉางชิงเคร่งขรึมขึ้น
เมื่อครู่เขาเองก็เริ่มสงสัยอยู่แล้ว พอได้ยินหงเหวินฮั่นพูดเช่นนั้น ในใจก็มั่นใจขึ้นมาทันที