เซี่ยเหวยไห่ผุดลุกขึ้นยืน แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
ฉินต้าลี่... เสียชีวิตแล้ว!
ใบหน้าซื่อ ๆ ของเขาปรากฏขึ้นในห้วงความคิด เป็นคนที่ยิ้มแย้มอยู่ทุกวัน เจอใครก็ยิ้มให้ก่อนเสมอ ทุ่มเทให้กับงานอย่างเต็มที่ และคอยดูแลเพื่อนร่วมงานทุกคนเป็นอย่างดี
ถ้าบ้านไหนมีเรื่องลำบาก เขาจะเป็นคนแรกที่ยื่นมือเข้าไปช่วยแน่นอน
“ต้าหลี่...”
ริมฝีปากของเซี่ยเหวยไห่สั่นระริก เขาพูดว่า “ลูกของเขาเพิ่งอายุเจ็ดขวบเอง ฉัน...”
ขอบตาเริ่มแดงก่ำ เขาเงยหน้าขึ้นทันที ก่อนคำรามเสียงต่ำว่า “หวงเหวยหาน ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม จับฆาตกรมาให้ได้ ฉันจะเอามันมาลงโทษตามกฎหมาย!”
“รับทราบครับ!” หวงเหวยหานขานรับเสียงดังทันที
“เดี๋ยวก่อน!”
จู่ ๆ เซี่ยเหวยไห่ก็นึกถึงคำถามของจางเทาขึ้นมา จึงถามทันทีว่า “หวงเหวยหาน พวกคุณกำลังมุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านผาเขียวใช่ไหม มีใครออกไปก่อนหรือเปล่า ทางนั้นมีเพื่อนร่วมงานจากเมืองหนานหลินกำลังปฏิบัติการอยู่เหมือนกัน”
“อะไรนะ?”
หวงเหวยหานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างร้อนใจว่า “ผู้กำกับเซี่ย สวี่หลินคนนั้นไปถึงที่นั่นแล้วครับ คุณว่าเขาจะปะทะกับพี่น้องจากเมืองหนานหลินหรือเปล่า มืดขนาดนี้ ถ้าเกิดยิงพลาดขึ้นมา...”
“ซี้ด!”
พอนึกถึงผลที่จะตามมา เขาก็อดสูดลมหายใจเย็น ๆ เข้าไปไม่ได้
ส่วนเส้นเลือดบนหน้าผากของเซี่ยเหวยไห่กระตุกขึ้นมา เขาตะคอกด่าว่า “หวงเหวยหาน แกทำงานประสาอะไร ถึงปล่อยให้เด็กคนนั้นออกไปคนเดียวได้ รีบเรียกเขากลับมาเดี๋ยวนี้ เลิกทำเรื่องบ้า ๆ ได้แล้ว!”