กุหลาบทองคำเดินโซเซ ใบหน้าซีดขาว เม็ดเหงื่อใหญ่เท่าเมล็ดถั่วไหลกลิ้งลงจากหน้าผากไม่หยุด
“อีกแค่ 1,000 เมตร ฉันก็จะกลับไปอยู่ข้างบูกาได้แล้ว อีกแค่... 1,000 เมตร”
แววตาของเธอแน่วแน่ ขณะพึมพำกับตัวเองเสียงเบา
ในฐานะมือสังหารและทหารรับจ้างชั้นยอดของเหมียนปาง ต้องยอมรับว่ากุหลาบทองคำแข็งแกร่งจริง ๆ
ผู้หญิงคนหนึ่งจะเอาชีวิตรอดในสถานที่ที่กลืนกินคนโดยไม่คายกระดูกออกมาได้ก็ยากเย็นมากแล้ว แต่เธอกลับเหนือกว่าผู้ชายหลายคนเสียอีก
ได้รับการฝึกฝนอย่างมืออาชีพมาตั้งแต่เด็ก ใช้ชีวิตคลุกคลีอยู่กับความตายทุกวัน สิ่งเหล่านี้ผลักดันศักยภาพของเธอจนถึงขีดสุดจริง ๆ
ขอเพียงครั้งนี้กลับไปได้ อีกไม่นานกุหลาบทองคำผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ก็จะกลับมาอีกครั้ง
เสียงสวบสาบ...
ทว่าครั้งนี้ เธอกลับเจอคู่ต่อสู้ที่รับมือยากเข้าให้แล้ว
เสียงฝีเท้าพลันดังขึ้น ร่างปราดเปรียวร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วจากด้านหน้าซ้ายของเธอ แถบสะท้อนแสงบนชุดสว่างวาบจนแสบตา
“บ้าจริง ทำไมต้องเป็นเขาอีกแล้ว!”
ใบหน้าของกุหลาบทองคำบิดเบี้ยวด้วยความเกรี้ยวกราด เธอแทบไม่ลังเล หยุดฝีเท้าแล้วชักปืนยิงทันที
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนกึกก้องไปทั่วป่าทันที ฝูงนกนับไม่ถ้วนแตกตื่น พากันบินหนีไปคนละทิศละทาง
สวี่หลินเคลื่อนไหวดุจเสือชีตาห์ วิ่งสลับไปมาท่ามกลางป่า ใช้ต้นไม้ใหญ่ช่วยซ่อนร่องรอยของตัวเอง
เขาถือปืนอยู่ในมือ แต่ไม่ได้รีบร้อนยิง เพราะตอนนี้ในปืนของเขาเหลือกระสุนเพียงสองนัด