แววตาของสวี่หลินคมกริบราวใบมีด เขามองหวังลี่ต้าอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า “หวังลี่ต้า ชีวิตคน 28 ชีวิต คนอย่างแกตายไปก็ไม่เสียดาย”
ไม่เหมือนกุหลาบทองคำ ในบรรดาคนที่ผู้หญิงคนนั้นฆ่า มีคนชั่วอยู่มากมาย จึงไม่นับรวมในค่าบาป
หากเทียบจำนวนคนที่ฆ่า หวังลี่ต้าต่อหน้ากุหลาบทองคำยังไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็นเศษธุลี
แต่ค่าบาปของกุหลาบทองคำมีเพียง 990 แต้ม ส่วนหวังลี่ต้ากลับมีมากกว่า 2,500 แต้ม เพราะคนที่ไอ้หมอนี่ฆ่าล้วนเป็นชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ทั้งนั้น
เพราะเหตุนี้เอง สวี่หลินถึงได้เดือดดาลจนแทบอยากบิดหัวไอ้หมอนี่ให้หลุดคามือ
และเมื่อเขาเอ่ยตัวเลขที่แม่นยำออกมา สีหน้าของหวังลี่ต้าก็เปลี่ยนไปทันที
“ดูท่าหวังฉีสารภาพแล้วสินะ”
หวังลี่ต้ามองสวี่หลินอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจ
“ก็จริง ถ้าเป็นฉัน เมื่ออยู่ต่อหน้าหลักฐานความผิดที่ชัดเจนขนาดนั้น ก็คงเลือกเอาชีวิตรอดเหมือนกัน ต่อให้คนที่ต้องหักหลังเป็นพ่อของตัวเอง แล้วมันจะเป็นอะไรไปล่ะ?”
ขณะพูด สีหน้าของเขาสงบนิ่งมาก ราวกับกำลังเล่าเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง
พูดจบ เขาก็มองสวี่หลินอย่างสงบนิ่งเช่นนั้น แววตาไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
สวี่หลินอดทนอย่างยิ่ง สีหน้าเย็นชา จ้องประสานสายตากับหวังลี่ต้าไม่กะพริบ
ผ่านไปกว่าหนึ่งนาที อีกฝ่ายจึงค่อยเอ่ยขึ้นว่า “รองหัวหน้ากองสวี่ ถ้าฉันบอกว่าตอนก่อตั้งศูนย์สุขภาพและฟื้นฟูฉือซาน ฉันตั้งใจจะทำประโยชน์ให้สังคมจริง ๆ คุณจะเชื่อไหม?”