บริเวณรอบนอกฉือซาน เซี่ยเหวยไห่ถือโทรศัพท์ กดโทรหาสวี่หลินอย่างรวดเร็ว
ติดต่อไม่ได้!
เขาลองโทรหาหวงเหวยหานอีกครั้ง แต่ก็ยังติดต่อไม่ได้
จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมา
คำสั่งจากมณฑล ผมก็รับทราบแล้ว ทั้งยังพยายามเต็มที่แล้วด้วย
แต่พวกเขาลงมือกันไปแล้ว ผมก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกันนี่ครับ!
“เหล่าเซี่ย ไม่มีอะไรจริง ๆ ใช่ไหม?”
ตำรวจวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามา สีหน้าแฝงแววเป็นห่วง
เขาคือรองหัวหน้ากองบัญชาการเมือง ชื่อเจิ้งกัวซิน
เขาเพิ่งกลับจากไปอบรมที่มณฑล พอกลับถึงสำนักงานยังนั่งไม่ทันได้อุ่นก้น ก็รีบร้อนมาถึงฉือซานแล้ว
ตอนรู้ว่าเซี่ยเหวยไห่จะลงมือกับหวังลี่ต้า เขาแทบคลั่ง
แต่เมื่อรู้ว่าหวังลี่ต้าเกี่ยวข้องกับผู้สูญหายเหล่านั้น และได้เห็นสภาพของหลินยวนที่ได้รับการช่วยเหลือออกมาแล้ว เขาก็กัดฟันกรอด ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วตามออกมาทันที
เซี่ยเหวยไห่ได้ยินเจิ้งกัวซินถาม ก็ยิ้มกว้าง “จะมีอะไรได้ล่ะ? เราปฏิบัติภารกิจกัน โทรศัพท์ติดต่อไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ ถึงตอนนั้นผมเอาบันทึกการโทรให้พวกเขาดูได้ด้วยซ้ำ!”
“ได้ ตามที่คุณว่าเลย” เจิ้งกัวซินพยักหน้า พลางพูดอย่างเสียดาย “ติดต่อไม่ได้จริง ๆ เหรอ? น่าเสียดายจัง ผมยังอยากลงมือไปพร้อมกับพวกเขาอยู่เลย!”
“เอาน่า เหล่าเจิ้ง อย่าประเมินตัวเองสูงเกินไป เราอายุห้าสิบกันแล้ว ยังจะไปแย่งผลงานกับคนหนุ่มอีกหรือ? ต่อให้ใจอยาก แต่เรี่ยวแรงคงไม่ไหวแล้วมั้ง? เพราะงั้น... พักผ่อนเถอะคุณ”