สวี่หลินก้าวเท้าราวกับเหาะ ความเร็วของเขาน่าสะพรึงถึงขีดสุด
ระยะทางเกือบสองร้อยเมตร เขาพุ่งไปถึงในเวลาไม่ถึงยี่สิบวินาที ความเร็วแทบไม่ต่างจากแชมป์โลกที่เร่งฝีเท้าสุดกำลัง
เมื่อพุ่งพ้นหัวมุม เขาก็เห็นเงาดำสายหนึ่งกำลังวิ่งสุดชีวิตไปข้างหน้า ไม่นานก็หายลับเข้าไปในม่านราตรี
สวี่หลินคิดจะไล่ตาม แต่พอเหลือบมองตรามาร์กพิเศษแล้วก็ล้มเลิกความคิด
ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็หนีไม่พ้นอยู่แล้ว เขาอยากให้ฆาตกรคนนี้นำผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่กว่ามาให้
เขาหันกลับไปทางร้านเครื่องประดับเซี่ยงเซี่ยง เดินไปได้ครึ่งทางก็เห็นหวงเหวยหาน เฉินหัว และคนอื่น ๆ วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“สวี่หลิน เกิดอะไรขึ้น”
“รองหัวหน้ากองบินสวี่ เมื่อกี้คุณเห็นคนร้ายหรือเปล่าครับ”
“แล้วคนร้ายล่ะ”
……
ทุกคนพากันถาม สายตากวาดมองรอบบริเวณอย่างระแวดระวัง
สวี่หลินส่ายหน้าแล้วตอบว่า “หนีไปแล้ว แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าคนนั้นเป็นคนร้ายหรือเปล่า”
“จัดการที่เกิดเหตุก่อนเถอะ!”
สวี่หลินพูดพลางเดินเข้าไปในที่เกิดเหตุ ซึ่งก็คือร้านเครื่องประดับเซี่ยงเซี่ยง
หวงเหวยหานยื่นถุงมือสีขาวให้ เขารับมาสวมแล้วนั่งยอง ๆ ลงข้างศพ
แผลหนึ่งอยู่ที่หัวใจ อีกแผลอยู่ที่ลำคอ ล้วนเป็นบาดแผลถึงตาย
ผู้เสียชีวิตเป็นหญิงสาวอายุราวยี่สิบห้าปี หน้าตาสะสวย ดวงตาที่เบิกค้างยังฉายแววหวาดกลัวต่อความตาย
สวี่หลินมองสภาพพื้น เห็นรอยเท้ามากมาย แทบไม่มีทางเก็บหลักฐานได้แล้ว
อย่างไรที่นี่ก็เป็นสถานที่สาธารณะ ไม่อาจระบุได้ว่าคนร้ายสวมรองเท้าเบอร์อะไร
จากนั้นเขาเดินไปที่คอมพิวเตอร์ในร้าน พอเปิดดูก็พบว่าวิดีโอจากกล้องวงจรปิดช่วงประมาณสิบนาทีถูกล้างออกไปจนหมด ไม่ใช่แค่ลบไฟล์ แต่ลบออกจากเซิร์ฟเวอร์โดยตรง