“แกนี่เล่นอะไรแบบนี้เก่งจริงนะ?”
สวี่หลินยกมีดสนามขึ้นจ่อคอหงเหวินฮั่นอีกครั้ง พลางพูดด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า
เมื่อครู่ถ้าไม่ใช่เพราะกล้ามเนื้อช่วงเอวและหน้าท้องของเขาแข็งแรงพอ ป่านนี้อาจถูกไอ้หมอนี่พลิกสถานการณ์กลับมาเล่นงานก็ได้
หงเหวินฮั่น “……”
ในใจเขากระตุกวูบ เด็กหนุ่มคนนี้ผิดมนุษย์มนาไปหน่อยแล้ว
โดนทุ่มข้ามไหล่ไปแล้วยังตอบสนองได้ในชั่วพริบตา ผุดลุกขึ้นมาราวกับซอมบี้ นี่มันแรงระเบิดกับพลังเอวและหน้าท้องแบบไหนกัน?
“ตำรวจจราจร!”
จังหวะนั้นเอง เส้าฉางชิงร้องออกมาด้วยความตกใจ จนหงเหวินฮั่นแทบอ้าปากค้าง
“พี่ ใจเย็นก่อน”
ทหารหน่วยรบพิเศษคนหนึ่งก้าวเข้ามา ยกมือทำท่ากดลงเพื่อปลอบให้สงบ
จากนั้นเขาก็บอกเส้าฉางชิงว่า “หัวหน้าเส้า รีบเอาบัตรประจำตัวของพวกคุณออกมาเร็ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เส้าฉางชิงก็เข้าใจทันที เขาหยิบบัตรประจำตัวเล่มหนึ่งออกมาแล้วโยนไปทางสวี่หลิน
ในความมืด ทัศนวิสัยก็ไม่ชัดอยู่แล้ว ยิ่งบัตรเป็นสีดำด้วย นอกจากตราตำรวจที่พอจะสะท้อนแสงอยู่บ้าง ที่เหลือแทบมองไม่เห็นอะไรเลย
ตอนโยนออกไป เส้าฉางชิงก็เริ่มรู้สึกเสียใจแล้ว
แต่ในวินาทีถัดมา มือข้างหนึ่งก็ฉกคว้าบัตรของเขาไว้ได้ราวกับภูตผี
นี่มันสายตาอะไรกัน?
เหล่าทหารหน่วยรบพิเศษที่สวมอุปกรณ์มองกลางคืนรายบุคคลต่างพากันตะลึงจนพูดไม่ออก
ไม่มีใครเข้าใจความหมายของการเคลื่อนไหวเมื่อครู่ของสวี่หลินได้ดีไปกว่าพวกเขา
มืดสนิทขนาดนี้ เขายังรับบัตรที่เล็กกว่าฝ่ามือได้อย่างแม่นยำ หรือว่าเขาจะมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ในความมืดได้?