“จบแล้ว จบแล้ว คราวนี้พวกเราจบเห่แน่”
“รองหัวหน้ากองสวี่ ทำยังไงดี พวกเราออกไปไม่ได้แล้ว!”
“จริงสิ โทรหาหัวหน้าหวง ให้เขามาช่วยพวกเรา”
“มือถือไม่มีสัญญาณ คราวนี้พังแน่แล้ว”
……
หลิวเจิ้นเริ่มลนลาน เดินไปเดินมาไม่หยุด สีหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย
สวี่หลินกลับใจเย็น หยิบมือถือออกมาดู ที่แท้ไม่มีสัญญาณจริงๆ
เห็นได้ชัดว่าคนที่นี่ลงทุนไปไม่น้อย ถึงกับติดตั้งเครื่องบดบังสัญญาณเอาไว้ด้วย
และถ้าไม่ผิดคาด ที่นี่คงมีระบบจ่ายไฟและระบบรักษาความปลอดภัยแยกเป็นของตัวเอง อยากหนีออกไปคงมีทางเดียว นั่นก็คือเปิดประตูบานใหญ่ตรงหน้า
เขามองไปยังรูกุญแจบนประตูและแผงรหัสอิเล็กทรอนิกส์ สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
“ดูท่า คงต้องให้จอมเปิดกุญแจอย่างฉันลงมือแล้ว”
เขายิ้มพลางค่อยๆ ก้าวเข้าไป ตรวจดูชนิดของแม่กุญแจอย่างละเอียด
แม่กุญแจลูกสูบแบบหลายชั้นนิรภัย จุดเด่นที่สุดของแม่กุญแจชนิดนี้คือมีแท่งโลหะนิรภัยหลายชั้น พอล็อกแล้วก็ยากจะงัดด้วยแรงจากภายนอก เว้นแต่จะทุบประตูใหญ่ให้พัง ไม่อย่างนั้นโดยทั่วไปก็เปิดไม่ออก
แน่นอน เว้นเสียแต่ว่าคุณจะมีกุญแจอยู่ในมือ
สวี่หลินเดินเข้าไป เหลือบมองแม่กุญแจแวบหนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองหลิวเจิ้น
“รองหัวหน้ากองสวี่ มองผมทำไม ผมเปิดไม่เป็นแน่นอน” หลิวเจิ้นยกมือทั้งสองข้าง แสดงให้เห็นว่าตัวเองช่วยอะไรไม่ได้ ตอนนี้เขาตั้งสติได้บ้างแล้ว
อย่างไรเสียเขาก็เป็นตำรวจนครบาลสืบสวน จิตใจที่จำเป็นย่อมมีอยู่
สวี่หลินมองหาเส้นโลหะเล็กๆ สักเส้น คล้ายเข็มกลัด หรือจะเป็นพลาสติกแข็งๆ ก็ได้
“เอ่อ……”
หลิวเจิ้นชะงักไป ก่อนจะส่ายหน้าอย่างงงๆ แล้วถามว่า “รองหัวหน้ากองสวี่ อันนี้ใช้ได้ไหม?”
พลางพูด เขาก็หยิบไหมขัดฟันเส้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า “ของที่แข็งที่สุดที่ผมมี ก็คือเจ้านี่แหละ”
เมื่อเห็นไหมขัดฟัน สวี่หลินก็เผยรอยยิ้ม
“ใช้ได้มาก”
ไหมขัดฟันมีปลายแหลม ความหนาก็พอเหมาะ เพียงแต่สั้นไปหน่อย แต่ด้วยทักษะจอมเปิดกุญแจของสวี่หลิน น่าจะเพียงพอ